Hebben we het gekste nu gehad ?

Jarenlang was “het Westen” op jacht naar Osama bin Laden, de man die voor veel enthousiaste doel- en kansloze jongeren met een “oosterse” achtergrond een nieuwe held werd omdat hij hun onbetekenende levens plots tot een betekenisvolle dood kon maken. 

Voor bijna de rest van de wereld, was hij het vleesgeworden kwaad van het islamitisch terrorisme.

Toen president Obama het bericht van zijn dood bekendmaakte, sprak minister president Mark Rutte zijn lof uit voor de moed en vastberadenheid bij de operatie. Volgens Rutte was een belangrijke slag toegebracht aan het terreurnetwerk al-Qaida, en hij bracht zijn complimenten over aan president Obama. "Osama bin Laden heeft verschrikkelijke daden op zijn geweten", zei Mark en ook dat het mooier zou zijn geweest als Bin Laden levend gepakt was, maar dat dat door de extreme beveiliging ondoenlijk was en voorts dat de strijd tegen het terrorisme nog niet voorbij is. "Er zijn in de wereld en in het al-Qaida-netwerk nog genoeg gekken die bereid zijn om de meest vreselijke aanslagen te plegen", zei Rutte. "We zullen er alles aan doen om deze mensen de voet dwars te zetten."*[1] En daarmee verwoordde hij de mening van ongeveer alle politieke leiders van dat moment*[2].

Er mag in die 8 jaar tijd veel veranderd zijn, de strijd tegen (vooral islamitisch) geweld en terrorisme is nog altijd even actueel. Wat veranderde, is de wijze waarop MSM reageert op islamitisch geweld en terrorisme. 

De MSM probeert op alle mogelijke manieren de identiteit van oplichters, geweldplegers en moordenaars, uit het nieuws te houden, juist wanneer het vermoeden bestaat dat deze gelieerd zijn aan de islam. 

Men kan zich afvragen hoelang de MSM het eufemisme “een incident met een verwarde man” denkt te kunnen blijven gebruiken voor een terreur daad uit naam van Allah ?

Het volk is toch niet gek ?

Of wel ?

De herinnering aan de reacties op de bekendmaking van de dood door president Barack Obama en zijn minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton relatief vers in het geheugen hebbend, wacht je op de reacties die gaan volgen op de bekendmaking van de dood van Abu Omar al-Baghdadi door president Trump.

Hoewel dat intussen schandalige proporties aanneemt, is het allang geen verrassing meer dat de MSM, die inmiddels zover links vanuit het midden zijn weggeschoven dat ze bijna extreem rechts lijken, zelfs indien Trump morgen op slag wereldwijd de hongersnood en de woningnood in de wereld oplost, nog iets op de Amerikaanse president heeft aan te merken. 

Niettemin waren de reacties op de MSM media/de (Nederlandse) televisie niet alleen ongelofelijk, ze waren ook verbijsterend. 

Zegt u maar wat er erger is, dat de MSM dacht ermee weg te komen, of dat ze ermee wegkomen…

De televisiekijker blijkt daadwerkelijk alles kritiekloos te slikken wat hem iedere avond na weer een dag hard werken wordt voorgeschoteld. 

Onbegrijpelijk, de reacties op de dood van Abu Omar al-Baghdadi, de man die verantwoordelijk is voor de ontvoeringen, verkrachtingen, martelingen, verminkingen, massaexecuties, etnische zuiveringen, onthoofdingen en andersoortige moorden, van duizenden onschuldige baby's, kinderen, jonge vrouwen en volwassenen, acties in vergelijking waarbij Bin Laden bijna een koopknaap leek...

Toch niet alleen omdat hij niet door Obama maar door Trump is uitgeschakeld ?

Nee, het kan dus nog steeds gekker…

---

[1] https://nos.nl/artikel/237203-premier-rutte-slag-voor-al-qaida.html

[2] https://en.wikipedia.org/wiki/Reactions_to_the_death_of_Osama_bin_Laden#Europe

Over huilende kinderen en trotse moeders.

Van de week las ik een tweet van een moeder over haar dochter uit groep 4, die op school bij een spelletje bingo twee keer in de prijzen was gevallen. Een ander kind, dat geen prijs had gewonnen, had daar erg om moeten huilen. De dochter besloot het huilende kind een van haar twee prijsjes te schenken, want aldus de zevenjarige; “zo kan je hem het weekend niet in laten gaan !” De tweet werd afgesloten met “Proud mom here”. 

Het pedagogische aspect van deze bingo betreft mogelijk het herkennen van cijfers en getallen en het aanscherpen van concentratie- en reactievermogen, want kinderen van 7 hebben nog geen gedachten over de herkomst van de prijsjes; wie er heeft betaald voor de grondstoffen, de productiemiddelen, het transport en de arbeid die voor dit voor het gehele proces nodig is, en tegenwoordig heel actueel, hoe groot is de emissie van stikstof en andere mogelijk milieubelastende stoffen die eventueel invloed zouden kunnen hebben op het klimaat ? 

Gelukkig maar, kinderen moeten zolang mogelijk kinderen kunnen zijn, zonder zich - gespeend van kennis - bezig te houden met volwassen zaken die voor veel volwassenen doorgaans al te lastig zijn, ze zullen nog lang genoeg zelf volwassen moeten zijn. 

Fijn, dat de moeder trots is op de ruimhartigheid van haar dochter, wanneer deze een van de twee onverwachte meevallertjes schenkt aan het huilende klasgenootje. Ik hoop alleen dat de moeder heeft uitgelegd dat - het goede gevoel van moeder en dochter ten spijt - het huilende kind hiermee niet is geholpen.

Ik hoop ook dat de moeder de dochter heeft duidelijk gemaakt, dat hoewel altruïstisch, dergelijk gedrag uitzondering dient te blijven, omdat het niet is vol te houden, dingen weg te geven, die niet door jezelf zijn betaald terwijl anderen daar hard voor hebben gewerkt. 

Dat laatste geldt uiteraard niet als je later, eventueel voorzien van een hoog salaris plus emolumenten, een publieke c.q. politieke functie gaat vervullen of voor een NGO gaat werken, omdat het in die sectoren je werk is om geld van een ander te uit te geven. 

Indien u het tot zover met mij eens bent, hoeft u niet verder te lezen. 

In het andere geval mag u zelf bepalen in welke categorie u valt, die van de huilende kinderen, die van de mensen met een publieke c.q. politieke functie of die van hen die werkzaam zijn bij een NGO.  

Onder het motto de vijand van mijn vijand is mijn vriend, kunnen de mensen van deze drie categorieën als groep (ondanks zeer onderscheidend stemgedrag, zowel per categorie als individueel, dus om hun eigen - maatschappelijke - redenen) dit systeem waar zij zelf geen geld voor hoeven te genereren, ergo een grote appreciatie voor hebben, voorlopig nog gezamenlijk in stand houden. Zo vormden in Nederland, ter bescherming van het mechanisme, bij o.a. de formaties van gemeente- en provinciebesturen, de vijanden van de vijand ondanks hun eventuele ideologische verschillen, gezamenlijk een cordon sanitair teneinde het Forum voor Democratie, dat het mechanisme wenst aan te pakken, buiten de deur te houden. Dit laatste botst misschien met uw gevoel voor rechtvaardigheid, niettemin mag dat in een democratie. 

Voor hen die niet in een van de voornoemde categorieën vallen en toch hebben doorgelezen, nog het volgende, omdat zij evengoed verplicht zijn dit mechanisme mede te financieren. 

U kunt uw kinderen leren dat alleen de zon voor niets opgaat, dat andermans geld niet onuitputtelijk is en dat het weggeven van prijsjes aan iemand die staat te huilen, de persoon in kwestie uiteindelijk niet helpt. Dergelijk gedrag lijkt wellicht heel sociaal, het blijkt steeds vaker, dat kinderen die er aan wennen dat hun huilen worden gecompenseerd, gedurende de rest van hun leven steeds moeilijker met tegenslagen kunnen omgaan en hele nare volwassenen worden.

Wie bepaalt uw leven en sponsort daarvoor de Gekkies.

Vanuit het VN-gebouw in New York, het Brusselse EU-hoofdkwartier en vele andere hoofdsteden, inclusief vanuit het schimmelende Torentje in Den Haag, wordt minzaam lachend op ‘het volk’ neergekeken, terwijl een luidruchtig deel van dat volk op Social Media - het opium voor het volk, dat dagelijks wordt gevoed door de sociaal werkers van de staatomroep en op last van de EU gecontroleerd door @jack en Mark – gewag maakt van de collectieve verontwaardiging. De verzamelde toetsenbordhelden vinden overal wel wat van, maar zijn van mening dat hun comfort zone nog niet wordt bedreigd. Gelijkgestemde visies wordt onder elkaar gedeeld en instemmend geloei klinkt als twitterende picadors venijnig uithalen naar een tegenstander, terwijl Brussel zich ondertussen onverdroten voortspoedt op de geldverslindende ingeslagen weg naar… Naar wat precies ? Het doel, zo wordt de burger voorgehouden, is een ideale Europese samenleving. Hoe die samenleving er precies uit moet zien lijkt voor de Europese Commissie en de Raad van Europa volledig duidelijk, voor veel burgers in de verschillende landen, volstrekt niet. Hoe ad hoc ook de EU-besluiten voor het volk moge lijken, het beleid lijkt de middelen te heiligen.

Kritiek op dit beleid, ongeacht van welke aard of orde, is ongewenst; het belang van enkelen, zal moeten wijken voor het belang van De Eenheid. Boeren met zachte, Gele Hesjes met harde hand, worden van het toneel verwijderd. Politici die een Euro-kritisch of anti-globaal geluid laten horen, of het nu parlementsleden, presidenten of premiers zijn, worden in het gunstigste geval populisten genoemd en/of gedemoniseerd. Mocht er in de weerwil van dat alles, toch iemand of iets in slagen de meeste stemmen van de kiezers te krijgen, dan zal er alles aan gedaan worden de populisten buiten de coalitie te houden of een referendum te negeren.

Als Jean-Claude Juncker in een interview verzucht; “Ik ben er niet in geslaagd de Europeanen van Europa te doen houden,” lijkt dat gezien de rest van dat interview veel eerder een verwijt naar de (domme ?) Europeanen die zijn geweldige visie niet snappen, dan op zelfkritiek.

Kun je het de burgers, in alle oprechtheid, kwalijk nemen dat zij niet geloven in de visie van Juncker c.s. mochten zij deze al snappen of kennen ?
Al zijn de burgers te dom om de maatregelen - die misschien niet (goed) zijn uitgelegd - te snappen, de uitwerking van het (Europees) beleid is voor hen doorgaans niet mis te verstaan.

Een klimaatakkoord gebaseerd op gegevens die als heilige waarheid werden verkondigd en nu niet meer valabel blijken, gaat de burger onmetelijk veel geld kosten, zelfs al blijft de rijk beloonde Diederik Samson als lakei van de nog rijker beloonde nieuwe klimaatpaus Frans Timmermans, volhouden dat je voor ‘slechts’ 10.000 € (!?) al flink wat kan doen…

De halvering van de veestapel zal ten minste 70.000 banen gaan kosten en dat los van de extra kosten van de invoer van buiten Nederland geproduceerde producten en de ‘klimaatgevolgen’ die dit met zich meebrengt. Van paarden achter wagens spannen hebben boeren doorgaans meer verstand dan politici, ook al ben je boerendochter.

Boerendochters hebben overwegend minder angst voor de cultuurwending die in de meeste Europese steden al meer dan 5 decennia plaatsvindt. In den beginne was de cultuurwending minder zichtbaar omdat de meeste migranten vooral onder elkaar leefden binnen de grenzen van hun wijken waar zij hun moskeeën en scholen stichtten, zodat integratie geen issue leek, inmiddels, nu door de aanhoudend toestroom van nieuwe migranten de AZC’s talrijker en voller worden en de wijken geen (woon-)ruimte meer hebben voor de nieuwe Nederlanders, blijkt er van integratie veel minder spraken te zijn, dan gepropageerd.


AGENDA 21 is een over 351 bladzijde verdeelde, 40 hoofdstukken tellende actieplan van de VN voor de duurzame mondiale ontwikkeling – het werd na drie jaar voorbereiding gepresenteerd tijdens de Earth Summit in Rio de Janeiro in juni 1992 -, dat tot een nieuwe wereldorde moet leiden. Het overtreft qua ambitie de campagne die de Communistische Partij van China van Mao Zedong, dat tussen 1958 en 1961 in sneltrein vaart werd uitgevoerd, ten einde de Chinese agrarische economie te transformeren naar een socialistische industriële maatschappij door middel van geforceerde industrialisatie en collectivisatie. Dit plan “De Grote Sprong Voorwaarts” leidde tot de hongerdood van tientallen miljoenen Chinezen.

Hoewel er nooit een ondertekening/ratificatie van Agenda 21 heeft plaatsgevonden, was er sprake van unanieme consensus tussen alle 197 deelnemende landen en in de jaren daarna is dit document integraal deel uit gaan maken van het (internationale) beleid van de betreffende landen.
In Nederland zijn deze beleidsvoornemens vertaald in het Nationaal Milieu Beleidsplan (NMP) dat vierjaarlijks wordt ondertekend door de ministers van de departementen die; Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening, Milieubeheer, Economische Zaken, Landbouw, Natuurbeheer, Visserij, Verkeer en Waterstaat en Ontwikkelingssamenwerking, in hun portefeuilles hebben.

Bij nadere bestudering van Agenda 21 blijkt dat het plan verder te gaan dan een handje vol milieubeschermende maatregelen, iets wat men op basis van de 351 pagina’s wellicht al op voorhand had kunnen veronderstellen. Er wordt in sectie I van het plan gesproken over het integreren van milieu en ontwikkeling in de besluitvorming met betrekking tot het aanpassen van consumptiepatronen en de bestrijding van armoede in minder ontwikkelde landen alsmede de bevordering van duurzame ontwikkeling van menselijke nederzettingen, en ook over demografische dynamiek, een eufemisme voor migratie.

Sectie II behandeld de “instandhouding en beheer van hulpbronnen”, te beginnen met de bescherming van de aardatmosfeer, gevolgd door een veelheid van doelen zoals de bescherming van oceanen, zeeën, binnenzeeën en kustgebieden, de bescherming, de ontwikkeling, de bestrijding van ontbossing, het beheer en het gebruik van zoetwaterbronnen en de watervoorraad en het milieutechnisch verantwoord omgaan met radioactieve, giftige en/of gevaarlijke (afval-) stoffen alsmede een geïntegreerde aanpak van de planning en het beheer van de hulpbronnen/grondstoffen.

Sectie III en IV zijn respectievelijk gewijd aan “de versterking van de rol van belangengroepen” en “de wijze van implementatie” van dit beleid.

Op de VN top van 2015 is dit plan bekrachtigd en kreeg de naam ‘Agenda 2030’.

Ondanks de vooronderstelde oprecht goede bedoelingen van de makers van dit plan en de op het oog nobele objectieven, geeft de wijze waarop de totstandkoming heeft plaatsgevonden reden tot zorg ten aanzien van de belangeloosheid. De betrokkenheid van externe partijen zoals belanghebbende NGO’s - die op verschillende niveaus coördinerend betrokken zijn bij de besluitvorming van onder meer het Nederlandse NMP – en de impact die dit plan heeft op het nationaal en internationaal is bijzonder groot.
Er nemen ongeveer 50 NGO’s, zoals Artsen Zonder Grenzen en het Rode Kruis, en profit-organisaties (bedrijven), deel aan de Nationale Commissie voor Internationale Samenwerking en Duurzame Ontwikkeling (NCDO), dat speciaal is opgericht om het debat over duurzame ontwikkeling op nationaal en lokaal niveau te stimuleren. Deze Commissie onderhoudt onder meer contacten met regeringen - ook de Nederlandse - over kwesties in verband met internationale bijeenkomsten zoals het HLPF (het VN High-level Political Forum on Sustainable Development) dat verantwoordelijk is voor het gehele beleid van de VN inzake duurzame ontwikkeling. Dit forum keurt de verklaringen goed waarover onderhandeld is, evalueert de verbintenissen en de vooruitgang van de Agenda voor duurzame ontwikkeling voor 2030.
Er bestaat een wereldwijd web van personen en clubjes die, ondanks ieders eigen belang en visie, bepalend zijn voor het gemeenschappelijk beleid en de uitvoering dat resulteerde in de VN Agenda 2030, die qua ambitie “De Grote Sprong Vooruit” ver voorbij gaat.

Mocht de ondoorzichtigheid van de totstandkoming van deze Agenda 2030 nog niet hebben geleid tot het fronsen van de wenkbrauwen, het is bepaald zorgelijk te noemen, dat het beleid van deze Agenda zonder enige democratische besluitvorming tot nationaal beleid is verheven. Dit verklaart wel een aantal van de schier onbegrijpelijk besluiten en maatregelen die de verschillende regeringsleiders laatstelijk hebben genomen.

Agenda 2030 is blijkbaar de stuwende kracht van het fenomeen inzake de inzet van ‘De Jeugd’ ten einde de gestelde doelen te verwezenlijken, zoals in een daaraan gewijd hoofdstuk (25) is te lezen, omdat behalve de toekomst, de jeugd nu blijkbaar ook de wijsheid in pacht heeft.

Artikel 25.2 ; Het is absoluut noodzakelijk dat jongeren uit alle delen van de wereld actief deelnemen aan alle relevante niveaus van besluitvormingsprocessen omdat het hun huidige leven beïnvloedt en gevolgen heeft voor hun toekomst.
Naast hun intellectuele bijdrage en hun vermogen om steun te mobiliseren, brengen ze unieke perspectieven die in aanmerking moeten worden genomen.

Omdat de oorspronkelijke Agenda 21 niet diep genoeg zou ingaan op culturele aspecten, werd tijdens de eerste mondiale vergadering over cultuur in Porto Alegro in 2002, besloten tot het samen stellen van beleid ten aanzien van cultuur en om de bureaucratische brei nog ondoorzichtiger te maken, de oprichting van een mondiale organisatie UCLG (United Cities an Local Governments, het resultaat van een fusie tussen de reeds bestaande United Cities and Local Government en United Towns Organisation) om deze Culturele Agenda te coördineren. Op 8 mei 2004 in Barcelona werd het slotdocument, de VN-Agenda 21 voor Cultuur, goedgekeurd. Tegen 2015 hadden, mede door de ondersteuning van UNESCO en de Wereldbank, meer dan 500 regeringen en organisaties deze cultuuragenda geheel of gedeeltelijk in hun beleid opgenomen. De UCLG heeft weer verschillende bestuursorganen, waarin de VN een adviserend taak heeft. Van de Europese tak van het UCLG, de CEMR was VVD mastodont Annemarie Jorritsma van 2013 tot 2015 voorzitter.

De Culturele Agenda is verdeeld in de secties, Beginselen, Actieplannen en Aanbevelingen.
De "Beginselen" omvatten kernwaarden zoals culturele diversiteit en mensenrechten, alsook perspectieven ten aanzien van de uitvoering van de agenda. In het plan worden steden aangemerkt als primaire centra voor culturele productie en bestuur, waar actief cultuurbeleid noodzakelijk is voor een harmonieuze co-existentie. Cultuur zelf wordt beschreven als een essentieel onderdeel van de opbouw van burgerschap voor mensen van alle leeftijden. Deelname aan cultuur vindt o.a. plaats op internet, in de openbare ruimte en op het werk.

In de sectie "Actieplannen" is o.a. gericht op de aanmoediging van beleid ter ondersteuning van de culturele ontwikkeling en de verruiming van toegang tot cultuur zonder vooroordelen. Het vermeldt specifiek boeken, internet, musea en toerisme als vectoren voor cultuur. Het breekt een lans voor een gefinancierd lokaal cultuurbeleid, multilaterale samenwerking tussen culturele instellingen, NGO's en regeringen, en popularisering van de technisch-wetenschappelijke cultuur. Het pleit voor het recht op vrijheid van meningsuiting, de morele rechten van auteurs en kunstenaars, en de ontwikkeling van rechtssystemen voor historische bewaring.

De sectie “Aanbevelingen” geeft adviezen voor lokale en nationale overheden, regionale samenwerkingsverbanden en internationale organisaties over hoe deze Culture Agenda uitgevoerd kan worden.

In 2000 werden naast de Agenda’s nog de “Millennium Development Goals” toegevoegd, welke vanwege kritiek, onder anderen ter zake de legitimiteit, in het kader van de Post-2015 Development Agenda, in 2015 werd vervangen door de
“Sustainable Development Goals”. In 2016 weer gevolgd door de meer gedetailleerde “New Urban Agenda”.


Het is een haast ondefinieerbare kluwen van commissies, gevormd door leden uit al dan niet non–gouvernementele organisaties, commissies, adviseurs in en High-Level Panels of Eminent Persons – waarin hooggeplaatste politici en captains of Industry zoals voormalig Unilever CEO Paul Polman plaatshebben/-hadden - en overheden, kortom een door de VN geknopte mondiale Gordiaanse beleidsstructuur, met letterlijk een eigen Agenda, evenwel met een tamelijk laag democratisch gehalte.

Uiteraard is het gemakkelijk om kritiek als complot-denken weg te zetten, maar na het lezen van de Milieu en Culture Agenda’s lijken schier onbegrijpelijke beslissingen, of dat nu op lokaal, regionaal, nationaal of sub-nationaal niveau is, eenvoudiger verklaarbaar.

Nederlandse kwesties zoals Zwartepiet, De Gouden Eeuw, het klimaatakkoord – overigens ook gebaseerd op een zo blijkt inmiddels, discutabel rapport van het VN-clubje IPCC - de toenemend inzet van jongeren, zelfs in de Tv-reclames of het halveren van de veestapel, het zijn allemaal gevolgen die door dit VN-beleid kunnen worden verklaard.

Het Brusselse EU-beleid/directieven inzake de massa-immigratie, de Green Deal en internetcensuur en de Brusselse roep om een EU-leger, het lijkt allemaal naadloos aan te sluiten op dit mondiale beleid, dat schijnbaar meer weg heeft van een, mogelijk goed bedoeld maar daarom niet minder subjectief wensenlijstje, dan van een wetenschappelijk onderbouwt democratisch structuurplan.

Uiteraard zijn alle betrokkenen, om hen moverende redenen, volledig overtuigd van de juistheid van het beleid en derhalve tot in de tenen gemotiveerd om dit beleid uit te voeren, ongeacht de juistheid van de veronderstellingen of het democratisch gehalte met betrekking tot de vaststelling, terwijl het toch op werkelijk alle gebieden, het leven van iedere individuele wereldburger - van voor de wieg tot na het graf - in steeds toenemende mate ingrijpend zal beïnvloeden, een proces dat al even onderweg is en inmiddels niet meer lijkt te stoppen.

Er is dus geen sprake van een (nationaal) partijkartel, doch slecht van bijna 200 nationale regeringen, die zich zonder instemming van de burgers hebben geconformeerd aan een wereld omvattend VN-plan, dat moet leiden tot een nieuwe wereldorde naar de wensen van… Tja, van wie precies ?

Het is onmogelijk om de ontelbare touwtjes te volgen, teneinde te kunnen zien wie daar aan trekken. Het lijkt op een zelfvoorzienende mega-bureaucratie die zichzelf in stand houdt, een entiteit welke op zichzelf beweegt. ‘Eminent Persons’, waaronder veel politici en miljardairs, zoals Angela Merkel, Emmanuel Macron, Bill Gates, George Soros en andere minder bekende influencers, zullen dit gedrocht, los van hun vermeende competentie, op basis van hun visie en/of hun financieel belang, probeert te sturen, onbezorgd over de uitslag van dit experiment, want als het fout loopt zijn zij de laatste die daarvan de gevolgen zullen ondervinden.

En ondertussen wordt er in New York, in Brussel en in andere hoofdsteden, minzaam lachend op het volk neergekeken.

Een nieuw Europa. Wat is/was er mis met het oude ?

Een verhitte Verhofstadt, die zelfs, of juist, zonder geluid, direct een vergelijking oproept met ’s werelds grote volksmenners uit de historie, roept om een nieuw Europa, om een Europees leger, omdat we klaar moeten staan voor als de Russen komen. Oude wijn in oude zakken, een lafhartige poging om, geholpen door de twee mannen waar hij de grootste hekel aan lijkt te hebben, Trump en Poetin die zich hebben teruggetrokken uit het wapenakkoord, het schrikbeeld uit de Koude Oorlog nieuw leven in te blazen. Niets nieuws Guy.

De niet door het volk gekozen Europese machthebbers, dronken van macht of van iets anders, zijn volledig losgezongen van de werkelijkheid. Deze verlossers van het kwade, overtuigd door hun eigen wereldbeeld, gestuurd door de rijkste lobby’s, blijken steeds vaker slechts de marionetten van mondiale consortia of ‘weldoeners’. Het beste wat je kunt zeggen is dat het gros waarschijnlijk ter goeder trouw is, maar dat maakt het eerder triester, wanneer je ziet dat zij de gewone burger compleet uit het oog zijn verloren. De burger wiens inkomenstoename sinds decennia steeds verder achterblijft bij de door hem gerealiseerde productiestijging en het moet doen met steeds minder brood en steeds meer spelen, als je de onzin uit de koker van de MSM en de toenemende diarree van feel-good programma’s van het nog steeds meest bekeken medium, de televisie, zo wilt noemen.

Sinds uit de EGKS in 1958 en haar opvolger de EEG, de huidige Europese Unie is ontstaan, is het enige dat er werkelijk voor de burger veranderd is, de dikte van het wetboek en de munteenheid. 

De EEG en later de EU was voor het gros van de burger niet interessant, het was ver van het bed en had, zo waren ze in meerderheid van mening, geen invloed op hun leven. De regeringen en bedrijven lieten dat ook liever zo. Het idee dat de gewone burger zich zou mengen in dit soort economisch spitsroedelopen ?  Men zou later al genoeg te stellen krijgen met kritische burgers.

Tegen de tijd dat de eerste significante groep burgers zich hardop begon af te vragen wat er eigenlijk allemaal geknutseld werd in Brussel en Straatsburg, was het al te laat. De in de nationale wetboeken geslopen Europese wetgeving, met name op het gebied van veiligheid (?) en milieu (de enige gebieden waarop Europees consensus kon worden bereikt), begonnen links en rechts te schuren. Een volksraadpleging in Nederland en Frankrijk, waarin beide volkeren NEE stemden tegen een Europese grondwet, werd haast achteloos terzijde geschoven en nog opmerkelijker, hij werd zonder echt veel morren geaccepteerd. Onbegrijpelijk omdat juist dit een ongeëvenaard inkijkje verschafte van het voorland van de Europese burger, dit had alle seinen op rood moeten zetten en de sirenes oorverdovend moeten doen loeien.

Door een juiste dosering van informatie bleef Europa balancerend aan de rand van de berichtgeving het ingeslagen pad volgen. Met gebruik van de ‘gecontroleerde’ media werd succes uitvergroot, falen verzwegen of geminimaliseerd, allemaal om het imago van Europa positief te houden, want dit door de burgers gefinancierde instrument is voor bankiers en industriëlen te ingenieus om kwijt te raken.

De bankencrisis van 2008 was de ultieme waarschuwing dat er iets mis was. Overigens niet alleen in Europa, maar wereldwijd. De oplossing van de bankencrisis maakte duidelijk dat de gewone burger allang niet meer geregeerd wordt door gekozen volksvertegenwoordigers, maar, op zijn best, door naïeve wereldverbeteraars wiens dromen in de lucht worden gehouden, als de bordjes op de rietjes die in beweging worden gehouden door lobbyisten, als heuse variété artiesten.

Opnieuw werd de gewone burger slachtoffer van zijn onwetendheid. Het schrikbeeld dat de economie zou instorten en de gewone burger zijn geld zou kwijtraken ‘als we de banken laten omvallen’, werd - achter de schermen gestuurd door bankiers en industriëlen - als een mantra doorlopend herhaald. De voorzitter van de Eurogroep Jeroen Dijsselbloem, een soort Europees equivalent van de Nederlandse minister van financiën (de functie die hij voordien vijf jaar lang vervulde tijdens Rutte II) onze financiële goochelaar, moest de populariteit van Europa bij de burgers waarborgen. Dat de gewone burger via de achterdeur alsnog het harde gelag zou betalen, bleef overigens buiten beschouwing. 

Inmiddels acht de EU zich machtig genoeg, zelfs zo machtig dat het zich aanmatigt Brexit te kunnen negeren, dat het zich zichtbaar en prominent in het leven van de gewone burger heeft gemanifesteerd. Dat het een moderne Hydra is die bij de gewone burger eerder angst dan opluchting veroorzaakt, gaat aan de moderne dictatoren voorbij. De aanmatigende hoogmoed dat zij veel beter weten wat goed is voor de gewone burger dan de gewone burger is stuitend.

In de achterliggend 60 jaar is de burger door de EU links en rechts gepasseerd, of moet je zeggen; geofferd aan de economische voorspoed, al blijkt die economische voorspoed voornamelijk voorbehouden aan bankiers en industriëlen c.s.

De EU en haar gewone burgers is ondergeschikt aan een economisch doel. Het mantra dat de Europese eenheid de vrede bestendigt, heeft alles te maken met de angst van groot industriëlen voor door oorlog te lijden economische schade, eerder dan met het welzijn van de gewone burger, welke in geval van oorlog veranderd van stemvee in kanonnenvlees.  

In 60 jaar tijd zijn de landen van de EU nog steeds niet gekomen tot een Europees minimumloon, een Europese werkeloosheidsuitkering, een Europese pensioenleeftijd, Europese pensioenuitkering. In 60 jaar zijn nutsvoorzieningen, ziektekostenverzekering en dergelijke geofferd op het altaar van de marktwerking en de gewone burger staat er bij en kijkt er naar. De gewone burger is niet boos, de gewone burger voelt zich onmachtig, teleurgesteld en bang. 

En nu de eerste gewone burgers, in opstand beginnen te komen, worden ze weggelachen omdat zij in aantal nog niet groot genoeg zijn, en als dat wel het geval is, neergesabeld. 

Een nieuw Europa zou alleen nodig zijn als de niet door het volk gekozen Europese machthebbers het huidige Europa nog verder verneuken, en die kans is groot, want wat ook in Nederland geldt, geldt ook in Europa; Europa is er niet voor de gewone burger, de gewone burger is er voor Europa. 

Toevoeging op 31 januari 2020 naar aanleiding van de Brexit;
https://frah5.blogspot.com/2020/01/brexit.html

Omdat niet alle zwarte, gele, bruine, roze en beige mensen dezelfde interesse hebben

Op 14 april wil "men" in de Balie in Amsterdam spreken over het tekort aan "niet-witten* en vrouwen" en het eventuele ras- en seksisme in de opera. Blijkbaar wordt dit gesprek geëntameerd door een niet-niet-witte* vrouw.

In onderhavig geval gaat men schijnbaar voorbij aan zaken waar de meeste (gender-)gelijkheid-activisten aan voorbij gaan; de vrije wil c.q. de interesse van een mens en voorts de verdeling van gekleurde mensen in de Nederlandse samenleving.

De meest logische verklaring voor dit "tekort" zou zijn dat er onder de groepen gekleurde Nederlanders en Nederlandse vrouwen minder interesse is voor de opera dan bij de groep ongekleurde autochtone mannelijke Nederlanders. Je mag daar wat van vinden en je mag daar zelfs over klagen.

Beter is het om daar wat aan te doen als men daar een noodzaak toe voelt. En dan niet oeverloos het met elkaar eens zitten zijn, maar eens langs te gaan bij scholen en buurthuizen of bij kerken en moskeeën om daar mensen voor de opera te enthousiasmeren.

Of dat zinvol laat staan haalbaar is voor deze niet-niet-witte* vrouw en haar ideeëndelers ?

Tenzij er onlangs iets veranderd is, is een keuze voor een activiteit, sportief, expressief, politiek of theologisch voor een groot deel cultureel gestuurd.

Als we werkelijk allemaal vinden dat dit tekort een probleem is en vinden dat we daar iets aan moet doen, dan dienen we te focussen op een culturele gelijkschakeling. Dat heeft even tijd nodig, maar als we ons daar gezamenlijk toe zetten, is dat ideaal bij de volgende generatie bereikt.

Uiteraard moeten er wat kleine probleempjes worden opgelost, voordat dit ideaal kan worden bereikt;

Iedereen zal dezelfde taal moeten spreken; Primair zou Nederlands het meest ideaal zijn omdat dat door een overgroot deel van de bevolking al wordt gesproken, maar daarmee zetten we de Nederlanders met een migratieachtergrond direct al op achterstand (een besluit hierover moet voorlopig worden uitgesteld).

Alle culturele verschillen dienen te worden weggewerkt. Omdat veel autochtone Nederlanders niet meer praktiserend geloven, zal algeheel atheïsme het meest ideaal zijn, maar daarmee zetten we de Nederlanders met een migratieachtergrond direct al op achterstand (een besluit hierover moet voorlopig worden uitgesteld).

De invoering van een strikte geboortepolitiek is imperatief, zodat er een gelijk aantal jongens en meisjes zal worden geboren. Om tot één kleur te komen mogen alleen partners van verschillende kleur kinderen verwekken. In eerste instantie alleen toegestaan aan koppels bestande uit een hele donkere en een hele lichte partner. Om seksisme uit te bannen dient de opvoeding vervolgens genderneutraal te zijn. Meisjes en jongens zullen in gelijke mate worden gedwongen voor studies te kiezen die nu worden gezien als juist jongens- of meisjesachtig.

Verder dient er gesproken te worden over het verbieden van hockey en tennis op alle universiteiten, terwijl ballet op basisscholen juist verplicht zal moeten worden gesteld. Over het verwijderen van basketbal hoops in de zwarte wijken en het verbod voor roze Nederlandse om hard te rijden op de schaats. Er moet worden besloten over het afschaffen van het Wilhelmus, in de plaatst waarvan voortaan gender en kleur neutrale opera ten gehore zal worden gebracht.    

Deze maatregelen zorgen straks voor de ideale maatschappij waarin, door het verdwijnen van de diversiteit, geen discussie meer kan zijn over een reële afspiegeling van de maatschappij. Maar voor die tijd moet er nog heel wat besproken worden.

*Zelf spreek ik liever van roze dan van wit, zeer als het vrouwen betreft.

Als een vis in het water

Iedere keer weer een opmerkelijk gezicht; zo een enorme school met duizenden, misschien wel tienduizenden of nog meer, kleine glinsterende visjes die, zo lijkt het, op commando heen en weer en op en neer door het water bewegen, als ware het één autonoom organisme.

De metafoor met onze maatschappij doet wat mij betreft steeds meer opgeld. Met name door het gebrek aan een eigen visie, verschuilt men zich in toenemende mate “in de groep”, een groep die meestal eerder gekozen lijkt te worden op basis van gevoel, dan op basis van wel overwogen argumenten. Een maal gekozen, dan dient men volledig te resolveren. De eigen identiteit is, bewust of onbewust, de identiteit van groep; bevestiging van het eenheids-denken wordt slechts bij elkaar gezocht.

Bij vissen wordt schoolvorming gezien als protectief gedrag tegen agressors, bij mensen lijkt het inmiddels, in de meeste gevallen, juist agressief gedrag, onder het motto; de beste verdediging is de aanval, vooral omdat in hun denkwijze groepen met afwijkende meningen per definitie bedreigend zijn, de dialoog is volledig verstomd.

In hoeverre dit van buiten-/bovenaf geregisseerd of aangemoedigd zou worden door al dan niet bestaande superieure krachten, laat ik graag aan uw eigen beoordeling over. Feit is wel dat vele individuele denkers per definitie lastiger te sturen zijn dan een homogene groep.

Het is voor een school vissen handiger te denken dat de haai die voorbij zwemt geen bedreiging is of anders te vertrouwen op de groep, waarin men elkaar constant overtuigd van het nut van het groepsoptreden. Zolang de haai niet aanvalt kan het gelijk van dit idee worden volgehouden. Maar dan gebeurt het toch; de haai valt aan en talloze individuele vissen worden het slachtoffer. Opmerkelijk genoeg vertonen de vissen keer op keer, al eeuwen lang, regressief gedrag. Iedere keer wordt opnieuw een groep gevormd en valt de haai de groep weer aan. Steeds meer vissen worden het slachtoffer. Totdat de haai voor het moment verzadigd is, herhaalt dit patroon zich.

Mogelijk missen vissen het vermogen om na te denken, of wellicht hebben niet alleen goudvissen het geheugen van een goudvis, maar door de eeuwen heen heeft geen vis zich blijkbaar afgevraagd of de kans op overleving niet heel veel groter is, als ze allemaal juist ver van elkaar af zouden zwemmen. Misschien zouden in dat geval de haaien het jagen al eeuwen geleden hebben opgegeven en vegetariërs geworden zijn ?

Mensen hebben doorgaans een veel beter geheugen dan goudvissen en daarbij, meestal, ook nog het vermogen om na te denken. Jammer dat velen hiervan onvoldoende gebruik weten te maken en zich liever in slaap laten sussen door de schijnveiligheid van de groep.

Ik gun ieder van harte zijn eigen haaien, qua geloof of ongeloof, politiek, genderkeuze, maar dan hoop ik wel dat u uw haai beoordeelt op uw eigen gewogen argumenten, dat u open staat voor andere argumenten, u zich niet verliest in het eenheids-denken van uw groep en begrip hebt voor bedenkingen van anderen en daar mogelijk iets mee doet.

U mag gerust wat vinden van de Simons’en en de Boudet’s van deze wereld, in ieder geval komen zij achter hun toetsenbord vandaan om aan verandering te werken, en wat nog opmerkelijker is; 

op slag raken de haaien in verwarring.

Angst en Verlangen

Ieder menselijk (of dierlijk) handelen is het gevolg van zijn overlevingsdrang. Op welke wijze een individu gestalte geeft aan deze drang – op welke wijze hij kiest – hangt af van zijn persoonlijke Angst-Verlangen-balans.

Een individu maakt dagelijks bewust of onbewust vele keuzes. Door de omstandigheden in deze moderne tijd is het soms lastig te herkennen, maar ’s mens keuze zal altijd gericht zijn op zijn doel, het optimaliseren van zijn overlevingskansen. Het moeten maken van deze keuzes levert, hoe gering soms ook, altijd een conflictsituatie op. De voordelen (het verlangen) en de nadelen (de angst), moeten worden afgewogen. Een keuze kan zowel snel, zonder nadenken en weinig bewust (instinctief) worden gemaakt, alsook na een lang, moeizaam, weloverwogen proces. De keuze kan gericht zijn op terstond voordeel of ter voorbereiding van toekomstig voordeel.

Belangrijkste parameters die de keuze beïnvloeden zijn het karakter van het individu en diens intelligentie. De gemiddeld hoge intelligentie van de mens ten opzichte van zijn concurrenten heeft zijn overleving bijzonder gunstig beïnvloed. Ook tussen mensen onderling zal intelligentie de kans op succes vergroten. In onze huidige westerse samenleving heeft dit besef geleid tot het aanbrengen van sociaaleconomische vangnetten.

De mens is in de regel geen solitair wezen, en leeft sinds zijn ontstaan/evolutie ruim 400 miljoen jaar geleden, in groepen. Binnen een groep, wordt de keuze van een individu naast de persoonlijke afweging tevens beïnvloed door, zijn positie in de hiërarchie binnen de groep, de heersende ethiek binnen de groep en de situatie van de groep ten opzichte van andere groepen.

Aan het eind van WO II groeide het besef dat samenwerking het antwoord diende te zijn om toekomstige oorlogen te voorkomen en voorts dat de welvaart voor iedereen diende te gelden. Met name in “het Westen” was de wederopbouw de opmaat voor een immer groeiende welvaart. Solidariteit groeide met het toenemen van de persoonlijke rijkdom en tegelijkertijd zelfs de aandacht voor, en hulp aan, de armste delen van de wereld. Met het vallen van De muur viel het communisme en niets leek een verenigde wereld, waar iedereen in vrede en voorspoed zou leven, meer in de weg te staan.

Door de bankencrisis van 2008 werd die droom bruut verstoord, de angst voor het verlies van welvaart is sindsdien bijna tastbaar. Zelfbehoud (egoïsme ?) maakte solidariteit het eerste slachtoffer. Geen geld meer naar Griekenland ! Uit de EURO ! Angst (terecht of niet) voor persoonlijk financieel nadeel voorkwam de slachting van Griekenland en de EURO, maar het was niet genoeg. Als gevolg van met name de invasie in Irak en geholpen door de besluiteloosheid over de oorlog in Syrië, kregen we te maken met gedesillusioneerde islamieten die, gedreven door het verlangen naar een ideale wereld, zich groepeerden in het olie-arme centrum van het Midden-Oosten en door aanslagen de wereld probeerden te overtuigen van hun gelijk.

Veel meer hadden we niet nodig om te komen waar we nu zijn. Angst overschaduwd momenteel het Verlangen. Het leven is voor velen te ingewikkeld geworden om alle samenhang te kunnen zien, laat staan te begrijpen. De onzekerheid hierover maakt angstig, desalniettemin hebben we allemaal een mening waarvoor we bevestiging zoeken. Vaak via de nieuwe media waar pseudojournalisten met zelfverklaarde expertise hun als mening verpakte angsten en verlangens wereldkundig maken (tot hier kijk ik ook naar mijzelf) en tegelijkertijd van twitterend Nederland lijkt te eisen zich aan te sluiten bij een van de – zo lijkt het – enige twee enige overgebleven kampen; de Fascistische Nazi’s of de Gutmenschen. Nuances lijken uit de mode. 

Overigens geeft het (door beide kanten) trekken van parallellen met de opkomst van Hitler begin vorige eeuw (Godwinning) wel aan hoe diep de angst bij velen zit. We kijken steeds vaker naar het verleden in plaatst van naar de toekomt. Men verliest zich in ongegronde beschuldigingen, jij-bakken en misplaatste sentimenten, ondertussen steeds verder afdwalend van de feiten en de inhoudelijke discussie. Men lijkt geen wederzijds begrip meer na te streven maar - bij gebrek aan valabele argumenten ? -, slechts de confrontatie.

De “serieuze media”, de kranten en de televisie, laten zich ook niet onbetuigd. Men vindt daar dat je het sentiment (de emotie) van de burger niet moet ontkennen, zelfs als op grond van de naakte cijfers dit sentiment onverklaarbaar is. De media doet zelfs weinig om deze sentimenten te bezweren. Het tegendeel lijkt eerder waar; de naakte cijfers worden, wanneer ze niet worden tegengesproken, liever niet besproken, laat staan benadrukt.

We schreeuwen moord en brand over de bedreigingen van onze democratie en vinden het tegelijkertijd niet deugen dat deze democratie ruimte geeft aan onze opponenten. We hebben weinig vertrouwen meer in de democratisch gekozen vertegenwoordigers omdat we denken de huidige kwesties met onze internetkennis zelf te kunnen doorgronden maken we ons net als de “serieuze media” langzaam maar zeker tot karikaturen, meestal zonder enige zelfkritiek of zelfspot.

Ondertussen evolueert de wereld over onze hoofden ongestoord door, terwijl wij blijven huilen over de gemorste melk, in plaats van te zoeken naar overeenkomsten en de zaken aan te pakken. En dat zal wel zo moeten zijn, want zolang we niet in een dictatuur leven, moeten we het toch nog even met zijn allen regelen, zoals dat in een democratie gebruikelijk is.

Indien er na deze visie, ook nog wat ongevraagd advies mag volgen; wanneer je werkelijk op zoek bent naar een oplossing, zoek je informatie dan niet alleen bij je reguliere bronnen, luister eens inhoudelijk naar je opponent, en als je het echt niet kan laten om te reageren, doe dat dan inhoudelijk, onder het motto; laat je wat minder leiden door je Angst en wat meer door je Verlangen.