Een nieuw Europa. Wat is/was er mis met het oude ?

Een verhitte Verhofstadt, die zelfs, of juist, zonder geluid, direct een vergelijking oproept met ’s werelds grote volksmenners uit de historie, roept om een nieuw Europa, om een Europees leger, omdat we klaar moeten staan voor als de Russen komen. Oude wijn in oude zakken, een lafhartige poging om, geholpen door de twee mannen waar hij de grootste hekel aan lijkt te hebben, Trump en Poetin die zich hebben teruggetrokken uit het wapenakkoord, het schrikbeeld uit de Koude Oorlog nieuw leven in te blazen. Niets nieuws Guy.

De niet door het volk gekozen Europese machthebbers, dronken van macht of van iets anders, zijn volledig losgezongen van de werkelijkheid. Deze verlossers van het kwade, overtuigd door hun eigen wereldbeeld, gestuurd door de rijkste lobby’s, blijken steeds vaker slechts de marionetten van mondiale consortia of ‘weldoeners’. Het beste wat je kunt zeggen is dat het gros waarschijnlijk ter goeder trouw is, maar dat maakt het eerder triester, wanneer je ziet dat zij de gewone burger compleet uit het oog zijn verloren. De burger wiens inkomenstoename sinds decennia steeds verder achterblijft bij de door hem gerealiseerde productiestijging en het moet doen met steeds minder brood en steeds meer spelen, als je de onzin uit de koker van de MSM en de toenemende diarree van feel-good programma’s van het nog steeds meest bekeken medium, de televisie, zo wilt noemen.

Sinds uit de EGKS in 1958 en haar opvolger de EEG, de huidige Europese Unie is ontstaan, is het enige dat er werkelijk voor de burger veranderd is, de dikte van het wetboek en de munteenheid. 

De EEG en later de EU was voor het gros van de burger niet interessant, het was ver van het bed en had, zo waren ze in meerderheid van mening, geen invloed op hun leven. De regeringen en bedrijven lieten dat ook liever zo. Het idee dat de gewone burger zich zou mengen in dit soort economisch spitsroedelopen ?  Men zou later al genoeg te stellen krijgen met kritische burgers.

Tegen de tijd dat de eerste significante groep burgers zich hardop begon af te vragen wat er eigenlijk allemaal geknutseld werd in Brussel en Straatsburg, was het al te laat. De in de nationale wetboeken geslopen Europese wetgeving, met name op het gebied van veiligheid (?) en milieu (de enige gebieden waarop Europees consensus kon worden bereikt), begonnen links en rechts te schuren. Een volksraadpleging in Nederland en Frankrijk, waarin beide volkeren NEE stemden tegen een Europese grondwet, werd haast achteloos terzijde geschoven en nog opmerkelijker, hij werd zonder echt veel morren geaccepteerd. Onbegrijpelijk omdat juist dit een ongeëvenaard inkijkje verschafte van het voorland van de Europese burger, dit had alle seinen op rood moeten zetten en de sirenes oorverdovend moeten doen loeien.

Door een juiste dosering van informatie bleef Europa balancerend aan de rand van de berichtgeving het ingeslagen pad volgen. Met gebruik van de ‘gecontroleerde’ media werd succes uitvergroot, falen verzwegen of geminimaliseerd, allemaal om het imago van Europa positief te houden, want dit door de burgers gefinancierde instrument is voor bankiers en industriëlen te ingenieus om kwijt te raken.

De bankencrisis van 2008 was de ultieme waarschuwing dat er iets mis was. Overigens niet alleen in Europa, maar wereldwijd. De oplossing van de bankencrisis maakte duidelijk dat de gewone burger allang niet meer geregeerd wordt door gekozen volksvertegenwoordigers, maar, op zijn best, door naïeve wereldverbeteraars wiens dromen in de lucht worden gehouden, als de bordjes op de rietjes die in beweging worden gehouden door lobbyisten, als heuse variété artiesten.

Opnieuw werd de gewone burger slachtoffer van zijn onwetendheid. Het schrikbeeld dat de economie zou instorten en de gewone burger zijn geld zou kwijtraken ‘als we de banken laten omvallen’, werd - achter de schermen gestuurd door bankiers en industriëlen - als een mantra doorlopend herhaald. De voorzitter van de Eurogroep Jeroen Dijsselbloem, een soort Europees equivalent van de Nederlandse minister van financiën (de functie die hij voordien vijf jaar lang vervulde tijdens Rutte II) onze financiële goochelaar, moest de populariteit van Europa bij de burgers waarborgen. Dat de gewone burger via de achterdeur alsnog het harde gelag zou betalen, bleef overigens buiten beschouwing. 

Inmiddels acht de EU zich machtig genoeg, zelfs zo machtig dat het zich aanmatigt Brexit te kunnen negeren, dat het zich zichtbaar en prominent in het leven van de gewone burger heeft gemanifesteerd. Dat het een moderne Hydra is die bij de gewone burger eerder angst dan opluchting veroorzaakt, gaat aan de moderne dictatoren voorbij. De aanmatigende hoogmoed dat zij veel beter weten wat goed is voor de gewone burger dan de gewone burger is stuitend.

In de achterliggend 60 jaar is de burger door de EU links en rechts gepasseerd, of moet je zeggen; geofferd aan de economische voorspoed, al blijkt die economische voorspoed voornamelijk voorbehouden aan bankiers en industriëlen c.s.

De EU en haar gewone burgers is ondergeschikt aan een economisch doel. Het mantra dat de Europese eenheid de vrede bestendigt, heeft alles te maken met de angst van groot industriëlen voor door oorlog te lijden economische schade, eerder dan met het welzijn van de gewone burger, welke in geval van oorlog veranderd van stemvee in kanonnenvlees.  

In 60 jaar tijd zijn de landen van de EU nog steeds niet gekomen tot een Europees minimumloon, een Europese werkeloosheidsuitkering, een Europese pensioenleeftijd, Europese pensioenuitkering. In 60 jaar zijn nutsvoorzieningen, ziektekostenverzekering en dergelijke geofferd op het altaar van de marktwerking en de gewone burger staat er bij en kijkt er naar. De gewone burger is niet boos, de gewone burger voelt zich onmachtig, teleurgesteld en bang. 

En nu de eerste gewone burgers, in opstand beginnen te komen, worden ze weggelachen omdat zij in aantal nog niet groot genoeg zijn, en als dat wel het geval is, neergesabeld. 

Een nieuw Europa zou alleen nodig zijn als de niet door het volk gekozen Europese machthebbers het huidige Europa nog verder verneuken, en die kans is groot, want wat ook in Nederland geldt, geldt ook in Europa; Europa is er niet voor de gewone burger, de gewone burger is er voor Europa. 

Toevoeging op 31 januari 2020 naar aanleiding van de Brexit;
https://frah5.blogspot.com/2020/01/brexit.html

Omdat niet alle zwarte, gele, bruine, roze en beige mensen dezelfde interesse hebben

Op 14 april wil "men" in de Balie in Amsterdam spreken over het tekort aan "niet-witten* en vrouwen" en het eventuele ras- en seksisme in de opera. Blijkbaar wordt dit gesprek geëntameerd door een niet-niet-witte* vrouw.

In onderhavig geval gaat men schijnbaar voorbij aan zaken waar de meeste (gender-)gelijkheid-activisten aan voorbij gaan; de vrije wil c.q. de interesse van een mens en voorts de verdeling van gekleurde mensen in de Nederlandse samenleving.

De meest logische verklaring voor dit "tekort" zou zijn dat er onder de groepen gekleurde Nederlanders en Nederlandse vrouwen minder interesse is voor de opera dan bij de groep ongekleurde autochtone mannelijke Nederlanders. Je mag daar wat van vinden en je mag daar zelfs over klagen.

Beter is het om daar wat aan te doen als men daar een noodzaak toe voelt. En dan niet oeverloos het met elkaar eens zitten zijn, maar eens langs te gaan bij scholen en buurthuizen of bij kerken en moskeeën om daar mensen voor de opera te enthousiasmeren.

Of dat zinvol laat staan haalbaar is voor deze niet-niet-witte* vrouw en haar ideeëndelers ?

Tenzij er onlangs iets veranderd is, is een keuze voor een activiteit, sportief, expressief, politiek of theologisch voor een groot deel cultureel gestuurd.

Als we werkelijk allemaal vinden dat dit tekort een probleem is en vinden dat we daar iets aan moet doen, dan dienen we te focussen op een culturele gelijkschakeling. Dat heeft even tijd nodig, maar als we ons daar gezamenlijk toe zetten, is dat ideaal bij de volgende generatie bereikt.

Uiteraard moeten er wat kleine probleempjes worden opgelost, voordat dit ideaal kan worden bereikt;

Iedereen zal dezelfde taal moeten spreken; Primair zou Nederlands het meest ideaal zijn omdat dat door een overgroot deel van de bevolking al wordt gesproken, maar daarmee zetten we de Nederlanders met een migratieachtergrond direct al op achterstand (een besluit hierover moet voorlopig worden uitgesteld).

Alle culturele verschillen dienen te worden weggewerkt. Omdat veel autochtone Nederlanders niet meer praktiserend geloven, zal algeheel atheïsme het meest ideaal zijn, maar daarmee zetten we de Nederlanders met een migratieachtergrond direct al op achterstand (een besluit hierover moet voorlopig worden uitgesteld).

De invoering van een strikte geboortepolitiek is imperatief, zodat er een gelijk aantal jongens en meisjes zal worden geboren. Om tot één kleur te komen mogen alleen partners van verschillende kleur kinderen verwekken. In eerste instantie alleen toegestaan aan koppels bestande uit een hele donkere en een hele lichte partner. Om seksisme uit te bannen dient de opvoeding vervolgens genderneutraal te zijn. Meisjes en jongens zullen in gelijke mate worden gedwongen voor studies te kiezen die nu worden gezien als juist jongens- of meisjesachtig.

Verder dient er gesproken te worden over het verbieden van hockey en tennis op alle universiteiten, terwijl ballet op basisscholen juist verplicht zal moeten worden gesteld. Over het verwijderen van basketbal hoops in de zwarte wijken en het verbod voor roze Nederlandse om hard te rijden op de schaats. Er moet worden besloten over het afschaffen van het Wilhelmus, in de plaatst waarvan voortaan gender en kleur neutrale opera ten gehore zal worden gebracht.    

Deze maatregelen zorgen straks voor de ideale maatschappij waarin, door het verdwijnen van de diversiteit, geen discussie meer kan zijn over een reële afspiegeling van de maatschappij. Maar voor die tijd moet er nog heel wat besproken worden.

*Zelf spreek ik liever van roze dan van wit, zeer als het vrouwen betreft.

Als een vis in het water

Iedere keer weer een opmerkelijk gezicht; zo een enorme school met duizenden, misschien wel tienduizenden of nog meer, kleine glinsterende visjes die, zo lijkt het, op commando heen en weer en op en neer door het water bewegen, als ware het één autonoom organisme.

De metafoor met onze maatschappij doet wat mij betreft steeds meer opgeld. Met name door het gebrek aan een eigen visie, verschuilt men zich in toenemende mate “in de groep”, een groep die meestal eerder gekozen lijkt te worden op basis van gevoel, dan op basis van wel overwogen argumenten. Een maal gekozen, dan dient men volledig te resolveren. De eigen identiteit is, bewust of onbewust, de identiteit van groep; bevestiging van het eenheids-denken wordt slechts bij elkaar gezocht.

Bij vissen wordt schoolvorming gezien als protectief gedrag tegen agressors, bij mensen lijkt het inmiddels, in de meeste gevallen, juist agressief gedrag, onder het motto; de beste verdediging is de aanval, vooral omdat in hun denkwijze groepen met afwijkende meningen per definitie bedreigend zijn, de dialoog is volledig verstomd.

In hoeverre dit van buiten-/bovenaf geregisseerd of aangemoedigd zou worden door al dan niet bestaande superieure krachten, laat ik graag aan uw eigen beoordeling over. Feit is wel dat vele individuele denkers per definitie lastiger te sturen zijn dan een homogene groep.

Het is voor een school vissen handiger te denken dat de haai die voorbij zwemt geen bedreiging is of anders te vertrouwen op de groep, waarin men elkaar constant overtuigd van het nut van het groepsoptreden. Zolang de haai niet aanvalt kan het gelijk van dit idee worden volgehouden. Maar dan gebeurt het toch; de haai valt aan en talloze individuele vissen worden het slachtoffer. Opmerkelijk genoeg vertonen de vissen keer op keer, al eeuwen lang, regressief gedrag. Iedere keer wordt opnieuw een groep gevormd en valt de haai de groep weer aan. Steeds meer vissen worden het slachtoffer. Totdat de haai voor het moment verzadigd is, herhaalt dit patroon zich.

Mogelijk missen vissen het vermogen om na te denken, of wellicht hebben niet alleen goudvissen het geheugen van een goudvis, maar door de eeuwen heen heeft geen vis zich blijkbaar afgevraagd of de kans op overleving niet heel veel groter is, als ze allemaal juist ver van elkaar af zouden zwemmen. Misschien zouden in dat geval de haaien het jagen al eeuwen geleden hebben opgegeven en vegetariërs geworden zijn ?

Mensen hebben doorgaans een veel beter geheugen dan goudvissen en daarbij, meestal, ook nog het vermogen om na te denken. Jammer dat velen hiervan onvoldoende gebruik weten te maken en zich liever in slaap laten sussen door de schijnveiligheid van de groep.

Ik gun ieder van harte zijn eigen haaien, qua geloof of ongeloof, politiek, genderkeuze, maar dan hoop ik wel dat u uw haai beoordeelt op uw eigen gewogen argumenten, dat u open staat voor andere argumenten, u zich niet verliest in het eenheids-denken van uw groep en begrip hebt voor bedenkingen van anderen en daar mogelijk iets mee doet.

U mag gerust wat vinden van de Simons’en en de Boudet’s van deze wereld, in ieder geval komen zij achter hun toetsenbord vandaan om aan verandering te werken, en wat nog opmerkelijker is; 

op slag raken de haaien in verwarring.

Angst en Verlangen

Ieder menselijk (of dierlijk) handelen is het gevolg van zijn overlevingsdrang. Op welke wijze een individu gestalte geeft aan deze drang – op welke wijze hij kiest – hangt af van zijn persoonlijke Angst-Verlangen-balans.

Een individu maakt dagelijks bewust of onbewust vele keuzes. Door de omstandigheden in deze moderne tijd is het soms lastig te herkennen, maar ’s mens keuze zal altijd gericht zijn op zijn doel, het optimaliseren van zijn overlevingskansen. Het moeten maken van deze keuzes levert, hoe gering soms ook, altijd een conflictsituatie op. De voordelen (het verlangen) en de nadelen (de angst), moeten worden afgewogen. Een keuze kan zowel snel, zonder nadenken en weinig bewust (instinctief) worden gemaakt, alsook na een lang, moeizaam, weloverwogen proces. De keuze kan gericht zijn op terstond voordeel of ter voorbereiding van toekomstig voordeel.

Belangrijkste parameters die de keuze beïnvloeden zijn het karakter van het individu en diens intelligentie. De gemiddeld hoge intelligentie van de mens ten opzichte van zijn concurrenten heeft zijn overleving bijzonder gunstig beïnvloed. Ook tussen mensen onderling zal intelligentie de kans op succes vergroten. In onze huidige westerse samenleving heeft dit besef geleid tot het aanbrengen van sociaaleconomische vangnetten.

De mens is in de regel geen solitair wezen, en leeft sinds zijn ontstaan/evolutie ruim 400 miljoen jaar geleden, in groepen. Binnen een groep, wordt de keuze van een individu naast de persoonlijke afweging tevens beïnvloed door, zijn positie in de hiërarchie binnen de groep, de heersende ethiek binnen de groep en de situatie van de groep ten opzichte van andere groepen.

Aan het eind van WO II groeide het besef dat samenwerking het antwoord diende te zijn om toekomstige oorlogen te voorkomen en voorts dat de welvaart voor iedereen diende te gelden. Met name in “het Westen” was de wederopbouw de opmaat voor een immer groeiende welvaart. Solidariteit groeide met het toenemen van de persoonlijke rijkdom en tegelijkertijd zelfs de aandacht voor, en hulp aan, de armste delen van de wereld. Met het vallen van De muur viel het communisme en niets leek een verenigde wereld, waar iedereen in vrede en voorspoed zou leven, meer in de weg te staan.

Door de bankencrisis van 2008 werd die droom bruut verstoord, de angst voor het verlies van welvaart is sindsdien bijna tastbaar. Zelfbehoud (egoïsme ?) maakte solidariteit het eerste slachtoffer. Geen geld meer naar Griekenland ! Uit de EURO ! Angst (terecht of niet) voor persoonlijk financieel nadeel voorkwam de slachting van Griekenland en de EURO, maar het was niet genoeg. Als gevolg van met name de invasie in Irak en geholpen door de besluiteloosheid over de oorlog in Syrië, kregen we te maken met gedesillusioneerde islamieten die, gedreven door het verlangen naar een ideale wereld, zich groepeerden in het olie-arme centrum van het Midden-Oosten en door aanslagen de wereld probeerden te overtuigen van hun gelijk.

Veel meer hadden we niet nodig om te komen waar we nu zijn. Angst overschaduwd momenteel het Verlangen. Het leven is voor velen te ingewikkeld geworden om alle samenhang te kunnen zien, laat staan te begrijpen. De onzekerheid hierover maakt angstig, desalniettemin hebben we allemaal een mening waarvoor we bevestiging zoeken. Vaak via de nieuwe media waar pseudojournalisten met zelfverklaarde expertise hun als mening verpakte angsten en verlangens wereldkundig maken (tot hier kijk ik ook naar mijzelf) en tegelijkertijd van twitterend Nederland lijkt te eisen zich aan te sluiten bij een van de – zo lijkt het – enige twee enige overgebleven kampen; de Fascistische Nazi’s of de Gutmenschen. Nuances lijken uit de mode. 

Overigens geeft het (door beide kanten) trekken van parallellen met de opkomst van Hitler begin vorige eeuw (Godwinning) wel aan hoe diep de angst bij velen zit. We kijken steeds vaker naar het verleden in plaatst van naar de toekomt. Men verliest zich in ongegronde beschuldigingen, jij-bakken en misplaatste sentimenten, ondertussen steeds verder afdwalend van de feiten en de inhoudelijke discussie. Men lijkt geen wederzijds begrip meer na te streven maar - bij gebrek aan valabele argumenten ? -, slechts de confrontatie.

De “serieuze media”, de kranten en de televisie, laten zich ook niet onbetuigd. Men vindt daar dat je het sentiment (de emotie) van de burger niet moet ontkennen, zelfs als op grond van de naakte cijfers dit sentiment onverklaarbaar is. De media doet zelfs weinig om deze sentimenten te bezweren. Het tegendeel lijkt eerder waar; de naakte cijfers worden, wanneer ze niet worden tegengesproken, liever niet besproken, laat staan benadrukt.

We schreeuwen moord en brand over de bedreigingen van onze democratie en vinden het tegelijkertijd niet deugen dat deze democratie ruimte geeft aan onze opponenten. We hebben weinig vertrouwen meer in de democratisch gekozen vertegenwoordigers omdat we denken de huidige kwesties met onze internetkennis zelf te kunnen doorgronden maken we ons net als de “serieuze media” langzaam maar zeker tot karikaturen, meestal zonder enige zelfkritiek of zelfspot.

Ondertussen evolueert de wereld over onze hoofden ongestoord door, terwijl wij blijven huilen over de gemorste melk, in plaats van te zoeken naar overeenkomsten en de zaken aan te pakken. En dat zal wel zo moeten zijn, want zolang we niet in een dictatuur leven, moeten we het toch nog even met zijn allen regelen, zoals dat in een democratie gebruikelijk is.

Indien er na deze visie, ook nog wat ongevraagd advies mag volgen; wanneer je werkelijk op zoek bent naar een oplossing, zoek je informatie dan niet alleen bij je reguliere bronnen, luister eens inhoudelijk naar je opponent, en als je het echt niet kan laten om te reageren, doe dat dan inhoudelijk, onder het motto; laat je wat minder leiden door je Angst en wat meer door je Verlangen.

We zijn gewoon (nog) niet goed genoeg (meer).

Dinsdag 13 oktober 2015 was het officieel, Nederland kwalificeerde zich niet voor het EK 2016 in Frankrijk. Het was een teleurstelling, geen verrassing. Ondanks het even goede als onverwachte resultaat dat door het kunst- en vliegwerk van de rigide Van Gaal-doctrine en zijn opmerkelijk speelsysteem op het WK van 2014 werd behaald, was het al enige tijd duidelijk dat ons Oranje-bouwwerk in zijn voegen kraakte. Terwijl resultaat uitbleef, verloor De Nederlandse School meer en meer zijn identiteit aan het Catalaanse opbouw-voetbal.


Vanwege overwegend de persoonlijke voorkeur van de voorzitter, mocht niet Ronald Koeman, maar Guus Hiddink met de bouwvallige erfenis aan de gang. Guus hinkte op twee gedachten, renovatie of nieuwbouw. Tegen de tijd dat hij zijn definitieve keuze wilde maken, was het al veel te laat. De kwalificatie hing aan een zijden draadje en de zaag in de poten van Guus' stoel maakte flinke voorderingen. Guus wilde van geen wijken weten, maar juist toen iedereen zich in Oranjes noodlot begon te schikken, vertrok Guus alsnog, naar Chelsea, waar een oude bouwmeester van zijn postuur nog lijkt te kunnen gedijen. Voor Oranje was het momentum voorbij. Het vertrek van Hiddink en de komst van Blind, van wie ? Van Danny Blind, zorgde niet voor het mogelijk gewenste schokeffect. Niettemin ging Danny vol goede moed aan de gang in de haast onbewoonbaar verklaarde woning. Sloop en nieuwbouw zou beter zijn geweest, maar Blind ging nog onverdroten verder op het door Guus ingeslagen uiteindelijk doodlopende pad.


Het lijkt mij goed om eens te beginnen met het onderkennen van het feit dat in het verleden behaalde resultaten geen garantie geven voor de toekomst. Dat PSV de laatste zestien haalde in de Champions League, is positief (een kinderhand is gauw gevuld ?), maar het uitblijven van consequent internationaal succes van Nederlandse clubs of van Oranje, kan volgens mij niet meer worden afgedaan als, pech, een slechte dag of wat voor excuus dan ook. Het is structureel en daarmee pijnlijk duidelijk dat we momenteel gewoon niet goed genoeg zijn om internationaal voetbalpotten te breken en dat ligt in het geval van Oranje slechts ten dele aan het ontbreken van zeven geblesseerde basisspelers.


Nu moet Oranje binnenkort weer gaan kwalificeren, waarmee de vraag weer actueel is: Is Blind de juiste man voor deze baan of is er iemand die het beter kan ? De selectie voor de oefeninterland tegen Frankrijk was wat mij betreft hoopgevend. Gedwongen door blessures en afzeggingen moet Blind kiezen voor nieuwbouw, ook al lijkt veel nieuw materiaal nog onvoldoende beproefd om in aanmerking te komen voor een CE-keurmerk. Gebrek aan kwaliteit, aan inzet, aan scherpte, 5-3-2 ? Misschien. In het gunstigste geval, gebrek aan ervaring, maar de wedstrijd waarin de grootste voetballer ooit werd geëerd, leek bij vlagen meer op een benefietwedstrijd dan op een oefenduel.




Door het ontbreken van Arjen Robben moest Wesley Sneijder Oranje bij de hand nemen. Wesley die door Van Gaal nog scherp werd gehouden door zijn vorm en dus zijn positie ter discussie te stellen, mag van Danny ondanks zijn structureel vormgebrek nog steeds meedoen. Verder was de hoop gericht op de geniale acties van spelers als Memphis en Luuk de Jong. Helaas moest Memphis dat overwegend doen met onmogelijk slecht aangespeeld passes. En Luuk de Jong ? Ten minste twee keer was zijn aandacht al weer verslapt omdat de bal niet in zijn voeten of op zijn hoofd terechtkwam, maar net een meter bij hem vandaan !


Het is overigens spijtig dat Oranje zich net als veel clubs, in het keurslijf van het on-Nederlandse opbouwvoetbal voor bangbroeken heeft laten dwingen, want behalve dat het de amusementswaarde ernstig vermindert, blijft het gewenste resultaat uit. Is het karakter, instelling, kwaliteit ? De meeste Nederlandse voetballers lijken niet te gedijen op deze speelwijze. Opbouwvoetbal is - meestal - slechts effectief voor die paar clubs die een selectie bezitten die voor ten minste de helft bestaat uit begenadigde balkunstenaars die net zoveel inzet hebben als de andere helft, hetgeen op dit moment in Nederland niet het geval is.


Tegen Engeland ging het iets beter. Blind wilde Vincent Janssen graag eens zien, dat lijkt me logisch, maar misschien had ook Danny vrijdag het gemis aan scherpte bij De Jong opgemerkt. Vincent bleek een uitstekende keuze te zijn. Ook al kreeg Memphis nog steeds overwegend slechte ballen aangespeeld, de energie en passie van Vincent Janssen leek aanstekelijk en zorgde zoals Waterreus het noemde, voor meer cohesie in het elftal.


Hoewel het minder vaak gebeurde dan in vorige duels, het bleef ergerlijk om te zien hoeveel spelhervattingen/passes van halverwege de Engelse speelhelft weer angstig werden teruggespeeld tot aan Jeroen Zoet toe. Aan de buitenkanten staan spelers als Jetro Willems al met hun rug naar het vijandelijke doel en zo is nog voor de aanval opgang komt de snelheid er al weer uit en wordt er maar weer teruggespeeld. Gaat het om het balbezit ? Het resultaat van een door de in het nauw gebrachte keeper naar voren geschoten bal, is toch niet wezenlijk anders dan een opportunistische poging de bal in een keer in de zestien te deponeren zonder dat de hele weg terug naar de keeper moet worden afgelegd ?  


Waarom blijven we toch dekken “in de zone” ? Het is misschien conditioneel efficiënter, maar helaas blijken de Nederlandse zones regelmatig zo lek als een mandje. Waar zijn de echte mandekkers en bal-afpakkers van weleer ? Het waren misschien niet altijd enorm getalenteerde spelers, maar wel spelers die door inzet, vechtlust en bezieling het verschil maakten en tot zeer gewaardeerde voetballer uitgroeiden. Mannen als Theo Laseroms en Rinus Israël en als laatste van dit uitgestorven ras, Jaap Stam. Ze liepen zich wedstrijd na wedstrijd het snot voor de ogen om iedere aanval in de kiem te smoren, ze dekten de man, waardoor een aanvaller negen van de tien keer de bal niet kon aannemen of direct weer kwijt was. Met een loepzuivere trap werd vervolgens een van de vleugelspelers gelanceerd, die net als de spits, behept waren met voldoende individuele kwaliteiten en lef om eens een man uit te spelen, of moet je zeggen; “een actie te maken” ?


Nederland moet weer van vooraf aan beginnen. Door de vele blessures gedwongen en door het ontbreken van de druk van het EK, is er geen beter moment om daarmee te beginnen. Eerst door het onnatuurlijke keurslijf van het on-Nederlandse opbouwvoetbal af te schudden, dat de oorspronkelijkheid van ons talent en hun kwaliteiten vaak al in de kiem smoort. Ook al leert onze jeugd het spelletje vaak niet meer op straat, er is meer dan genoeg talent in Nederland. Als dat talent op de juiste wijze wordt begeleid en speelt op een eigen Nederland-passende wijze, dan sublimeer je niet slechts hun kwaliteiten, maar vergroot je tevens hun inzet, vechtlust en bezieling. Natuurlijk zijn er wel trainers te vinden die de daarvoor noodzakelijke kwaliteiten en visie bezitten, maar helaas, zo iemand moet op zijn beurt weer worden aangesteld door een voorzitter met kwaliteiten en visie.