Frans’ Ruitjesblad-theorie.

 Frans’ Ruitjesblad Theorie. 

Frans’ Ruitjesblad Theorie gaat over het aangaan en het al dan niet bestendigen/onderhouden van intermenselijke relaties, zoals met name familiebanden, vriendschappen, buurt, verenigings-, werk- en sportrelaties, en de beëindiging daarvan.

Hoe ongecompliceerd de theorie ook moge zijn, het is noodzakelijk derhalve onvermijdelijk om vooraf diverse zaken uiteen te zetten, waarbij ik zo min mogelijk zal uitweiden over uitzonderlijke situaties omdat dit de uitleg niet overzichtelijker maar wel langer zal maken, en belangrijker nog omdat uitzonderlijke situaties niets afdoen aan de theorie. Om dezelfde reden zal ik zoveel mogelijk vermijden in te gaan op eventuele details, zoals is men thuis geboren of in het ziekenhuis, heeft de moeder de geboorte overleefd of niet, is men in een ontwikkeld deel van de wereld geboren of niet, en zo meer, tenzij ik dat van belang acht. Geloof me als ik zeg dat iedereen na deze uitleg in staat zal zijn deze theorie op alle intermenselijke relaties toe te passen, hoe uitzonderlijk sommige relaties misschien ook lijken te zijn.

Het is van belangrijk dat je in gedachten houdt, dat wanneer er over beweging (of snelheid) wordt gesproken, dit niet in alle gevallen (slechts) een fysieke verplaatsing betreft, maar dat er in verschillende gevallen ook, of zelfs alleen, sprake kan zijn van een metaforische beweging, dat zal overigens in de betreffen gevallen vanzelf duidelijk worden. 

Vervang/lees in het navolgende als je dat graag wilt zij waar staat hij, het kan niet allebei.

Hoewel het tegenwoordig mogelijk is relaties te starten via de steeds talrijkere (nieuwe en uitgebreidere) communicatiemiddelen zoals smartphones/het internet, blijven voorlopig veruit de meeste relaties nog steeds ontstaan door fysieke ontmoetingen, waarbij ten minste een van de relatiepartners fysiek zal moeten bewegen, dus naar de ander toe komt of gaat. 

De eerste en oudste uitzondering daarop is ieders allereerste intermenselijke relatie, welke zolang vrouwen de enige blijven die kinderen baren en je geen deel van een meerling bent, logischerwijs de relatie met je moeder is. Deze relatie ontstaat zonder dat je daar enige invloed op hebt en overigens ook zonder dat je daar enige besef van zal hebben, je bent tenslotte als zuigeling nog niet in staat om je zelfstandig te verplaatsen, te bewegen, en je mist het nog te ontwikkelen zelfbewustzijn om te kunnen beseffen dat er van een (nieuwe) relatie sprake is, of op eigen initiatief een relatie te kunnen aangaan.

Deze, noem het eenzijdigheid, geldt vanzelfsprekend ook voor de relaties die ontstaan met eventuele andere personen die belangstelling hebben voor de geboorte; een vader, broer(s) en zus(sen) en/of andere familie, vrienden en kennissen of een verloskundige, artsen of chirurgen tot toevallige voorbijgangers of taxichauffeurs aan toe. 

Pas met het groeien van het zelfbewustzijn, het ontwikkelen van communicatieve vaardigheden, en het leren lopen (bewegen), zal men toenemend in staat zijn op eigen initiatief relaties te kunnen aangaan, aanhouden en verbreken.

Het zal niemand verbazen dat de duur van een intermenselijke relatie primair zal afhangen van de levensduur van de personen die de relatie aan zijn gegaan en daarnaast ook van de keuzes die beide ‘relatiepartners’ maken. Bedenk hierbij dat deze keuzes voor een belangrijk deel worden beïnvloed door de ethiek die heerst op de plaats waar iedere relatiepartner wordt geboren en die hij tijdens het opgroeien krijgt ingegoten en dus, laat dat duidelijk zijn, per persoon kan verschillen, zoals ook een verschil van aard c.q. karakter voor een verschil in de wijze van aanpak/behandeling van een relatie kan zorgen.

In mijn ogen het belangrijkste en tevens minst bekende of anders toch ernstig onderschatte aspect dat van invloed is op relaties, is ons oerinstinct dat sinds het begin der tijden ligt opgeslagen in het menselijk DNA en steeds aan iedere generatie wordt doorgegeven, een werkelijk niet te bagatelliseren factor, al lijkt nog nauwelijks iemand zich daarvan bewust. We spreken hier over het mechanisme dat maakt dat wij mensen, met het oog op het optimaliseren van onze (overlevings-)kansen, al dan niet intuïtief de in onze ogen meest gunstige keuzes zullen maken. Een van de meest in het oog springende gevolgen van dit mechanisme is, het aangaan van samenwerkingsverbanden, om taken die je anders alleen zou moeten uitvoeren, te vergemakkelijken. 

In de wetenschap zijn mensen die op basis hiervan vaststellen dat de mens (van nature ?) een ‘gezelschapsdier’ is en dat een mens (slechts) om in zijn behoefte aan sociaal contact te voorzien, actief zal streven naar het aangaan van intermenselijke relaties. 

Er wordt daarbij ook nogal eens verwezen naar de onmisbaarheid van intermenselijke relatie(s) omdat iedere zuigeling c.q. peuter, tenzij je Mowgli heet, gedurende een aanzienlijke tijd mensen, doorgaans de ouders/familie, nodig heeft die hem van noodzaken zoals voedsel, bescherming, kleding, onderdak e.d. voorzien.

Het zou de reden kunnen zijn waarom er in grote delen van de wereld/de maatschappij een soort ethische wetmatigheid is ontstaan, die als volgt kan worden samengevat; “familie kies je niet, die heb je en die hou je”. Vanwege deze ethische wetmatigheid vinden veel mensen het ondenkbaar om actief c.q. welbewust een familierelatie te verbreken en voorts worden in het verlengde daarvan, door veel mensen, overigens zonder van de specifieke omstandigheden op de hoogte te zijn, andere mensen nogal eens beoordeeld op het al dan niet naleven van deze wetmatigheid.

Het is niet nodig de gezelschapsdier-hypothese te bestrijden of bevestigen om te stellen dat het in de huidige tijd voor het overgrote deel van de mensheid onmogelijk is om volledig zelfvoorzienend te leven, ergo dat relaties, hoe oppervlakkig ook, onvermijdelijk zijn. 

En wanneer een mens op enig moment wenst toe te geven aan zijn oer-drang tot voortplanting, zal er hoe kortstondig eventueel ook, ten minste één intermenselijke relatie moeten worden aangaan. Van kortstondigheid was in de meeste gevallen geen sprake. Het bleek namelijk heel praktische dat de ene partner die het voedsel ving, daarna kon uitrusten zodat hij voor een volgende jacht topfit was, en daarmee de kans op succes optimaliseerde en dat de andere partner de grot aan kant en warm hield, het eten bereidde en voor het nageslacht zorgde waardoor beide optimaal hun individuele overlevingskans dienend en daarmee die van de partner. 

Het antwoord op de vraag of het te wijten is aan onze vergevorderde beschaving en ontwikkeling waardoor deze taken niet meer per se samen maar steeds vaker solo kunnen worden uitgevoerd, waardoor dergelijke relaties inmiddels toenemend kortstondiger worden, valt buiten het bestek van dit schrijfwerkje. 

Echter het element ‘samen’, dat een zondermeer het uitgangspunt van een relatie is, wens ik hier wel kort te bespreken, met name omdat het woord samen laatstelijk nogal vaak door de politiek, de media en in reclames wordt gebuikt, teneinde ons te overtuigen dat we iets allemaal samen moeten doen of laten. Wat mij betreft een onheus appelleren aan (manipuleren van) onze oer-emotie, die onlangs door een (over-)levensbedreigende situatie bij veel mensen een staat van overgevoeligheid heeft bereikt.

In de praktijk blijkt het alleen al vanwege tijdgebrek niet mogelijk om het ‘allemaal samen’ te doen, want wanneer je voor ruim 7 miljard aardbewoners, per persoon alleen al voor het aangaan van een relatie – we vergeten gemakshalve maar de tijd die minimaal nodig is voor het onderhoud om deze in stand te houden - rekenen op 1 minuut, dan heb je darvoor nog steeds ruim 15.220 jaar voor nodig. 

Los daarvan heeft ene meneer Robin Dunbar, een Engelse antropoloog, op basis van zijn studie over relaties binnen groepen primaten, na extrapolatie en aanpassing op basis van de grote van de menselijke neocortex, vastgesteld dat er een cognitieve grens is aan het aantal mensen waarmee men stabiele sociale relaties kan onderhouden, of zoals Dunbar het zelf populair verwoordt; er zijn maximaal 148 mensen met wie je schaamteloos ongevraagd een biertje zou drinken, wanneer je ze toevallig in de kroeg tegenkomt. 

Naast het in stand houden van familierelaties, was het ook al in het begin der tijden heel praktisch om (opnieuw verwijzend naar het motto eendracht maakt macht), vriendschapsrelaties aan te gaan met de mensen van naburige stammen, teneinde de kans op succes bij bijvoorbeeld het vangen van een mammoet te vergroten en zo je overlevingskansen te verbeteren. Op dat moment bleek overigens, misschien voor het eerst, dat een goede buur beter was dan een eventuele verre vriend, al heeft het feit dat er toentertijd weinig sprake van schaarste was en men elkaar dus niet hoefde te beconcurreren ten aanzien van de grote van je huis of opties van je auto, er flink aan bijgedragen dat je buren je vrienden waren en doorgaans ook bleven, want werd men in die tijd vrienden, dat kon men letterlijk en waarachtig spreken van vrienden voor het leven. 

Mogelijk is die oeroude situatie de basis geweest van het - zij het momenteel iets in kracht afnemende - idee dat echte vriendschappelijke relaties langdurig en intens moeten zijn.

Langdurigheid gold tot zo’n 50 jaar geleden ook voor de meeste arbeidsrelaties. Terwijl dat tegenwoordig bijna ondenkbaar is, bleven tot dan toe heel veel mensen hun hele werkzame leve lang, via jaarlijkse prijscompensatie, eventuele promoties en een gouden horloge na 25 jaar trouwe dienst, tot aan hun welverdiende pensioen bij dezelfde werkgever werken.

Dan over wat ik noem, de intensiteit en de appreciatie van een relatie.

‘Kleine geschenken onderhouden de vriendschap’ luidt het spreekwoord, wat in feite betekent dat men zich (wederzijds) moet inspannen om een relatie in stand te houden. Deze inspanning kan zich beperken tot de letterlijke geschenken (materieel) of tot tijd, aanwezigheid, arbeid en aandacht (immaterieel) en vaak een combinatie daarvan. Van vooraf afgesproken of getekende voorwaarden is er bij vriendschaps- en familierelatie, mits het geen geregistreerd huwelijk/partnerschap, adoptie o.i.d. betreft, geen sprake. Dat in tegenstelling tot een arbeidsrelatie, waarbij alle voorwaarden (de te leveren inspanningen) vooraf bekend en getekend zijn; de een levert een prestatie onder overeengekomen voorwaarden tegen een afgesproken salaris dat door de ander wordt betaald, een situatie die door beide kanten voldoende wordt gewaardeerd, geapprecieerd.

Zolang de omstandigheden (intensiteit)niet veranderen, blijft aan beide kanten de appreciatie intact en zal een relatie langdurig zijn, zelfs als een relatie slechts wordt aangegaan om de eenzaamheid te helpen verjagen.

(Vriendschaps-)relaties ontstaan doorgaans door een aantrekkingskracht, die voortkomt uit de herkenning van signalen die lijken te wijzen op gemeenschappelijke ideeën en doelen. In veel gevallen is dit een even kortstondig als intuïtief, of beter nog instinctief moment, dat opmerkelijk vaak stilzwijgend plaatsvindt. En wanneer dat wel met wel verbale communicatie gepaard gaat, zal er, tenzij je een relatie wil aanknopen met een prostituee o.i.d. niet eerst even over de specifieke voorwaarden (de inbreng/inspanning) worden overlegd.

Daarna zal moeten blijken of aan de wederzijdse verwachtingen voldaan gaat worden, met name wat de inbreng betreft, waarbij de kans op wederzijdse instemming groter wordt naarmate beider ethiek, karakter en omstandigheden meer identiek zijn. 

Niettemin kunnen buitenstaanders, wanneer zij relaties van anderen beoordelen van mening zijn dat de wederzijdse inbreng niet gelijkwaardig is, echter wanneer zijn beter kijken, zullen zij ook vaak kunnen ontdekken dat dit voor veel relatiepartners geen obstakel (b)lijkt te zijn om de aangegane relatie te bestendigen. Partners hoeven niet per se dezelfde conceptie van hun relatie te hebben, ze verwachten voor zichzelf niet per se dezelfde opbrengst, en afhankelijk van ieders persoonlijke omstandigheden kan men de in het oog van een buitenstaander misschien mindere opbrengst/moeite als zeer of op zijn minst voldoende waardevol beschouwen, zoals blijkbaar een aanzienlijk aantal vrouwen geen probleem heeft met hun ondergeschiktheid aan een man of werknemers aan hun werkgever.

Aan de inbreng is de intensiteit gekoppeld. Deze kan slaan op de frequentie, bijvoorbeeld het aantal telefoongesprekken dat je per dag, week, maand of jaar met elkaar voert, of op de diepte van de relatie; spreek je met elkaar over wat je denkt en voelt of blijft het beperkt tot het commentaar leveren op tv-programma’s ? 

Ook voor de intensiteit geldt dat de appreciatie slechts aan de relatiepartners is, niet aan de omstanders, de buitenwereld.  

Zolang de omstandigheden binnen een relatie ongewijzigd blijven, zullen de inbreng en de opbrengst doorgaans niet wordt gewogen, wat overigens allerminst betekent dat er ooit sprake is van een belangeloze relatie/vriendschap, want die bestaat niet. 

Wanneer het onderhoud van een of beide kanten afneemt of verdwijnt, verliest de relatie haar appreciatie en zal deze vroeg of laat stuklopen of uitdoven. 

Hier dient te worden opgemerkt dat relaties in de praktijk nogal eens onder vuur komen te liggen, wanneer mensen door beïnvloeding van buitenaf ertoe overgaan een relatie te (herover-)wegen. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren wanneer een relatiepartner het voor jouw (overleving) van belang acht dat je de intensiteit van een andere relatie vermindert of die zelfs beëindigt, wat op het eerste gezicht nog wel eens op bezorgdheid of empathie kan lijken, maar uiteindelijk slechts voortkomt uit de bescherming van het eigenbelang van de ‘bezorgde’ relatiepartner. Hij wil jou, omdat hij dat voor zijn overleving van belang acht (meer) voor zichzelf, waarmee zijn bezorgdheid in feite niets anders is dan jaloezie. 

Behalve familierelaties, zijn er nog andere relaties die je worden opgedrongen. Te denken valt aan relaties die ontstaan als men een gevangenisstraf moet uitzitten of wanneer je een vlieg- of een bootreis maakt. Men zal dan (tegen wil en dank) moeten samenleven en eventueel moeten samenwerken, in welke geval er niets meer dat het strikt noodzakelijke in de relatie zal worden geïnvesteerd, dat voor het eigen overleven als het meest rendabel wordt geoordeeld. Overigens, in het geval van een bootreis, kan eenmaal buitengaats, zelfs wanneer er vooraf een selectie van de bemanning plaatsvindt, iemand nog lelijk tegenvallen, maar ook dan zal je tenzij deze of gene overboord springt, deze relatie in ieder geval tot de eerste haven wordt aangedaan minimaal moeten onderhouden om muiterij te voorkomen.

Het klinkt mogelijk wat negatief, maar een huwelijk is vergelijkbaar met zo’n bootreis. Rationeel ‘uitgekleed’ is verliefdheid niet meer dan het instinctieve gevoel dat je met deze partner het best voor nageslacht kan zorgen, waarbij nageslacht het ultieme oer-idee van overleven is; “Ik zal voortleven in mijn kinderen..., enzovoort”. 

Het is maar een voorbeeld dus maak je niet (te) druk. Er wordt tegenwoordig wel vaker schipbreuk geleden, maar nog steeds zijn bootreisjes vaak gezellig en nog steeds bereiken zij in meerderheid een veilige haven.

En zoals relaties je ongewild/ongewenst kunnen worden opgedrongen, kunnen relaties je ook ongewild/ongewenst worden afgenomen. Er zijn vele factoren waarop men geen invloed heeft/kan uitoefenen zoals o.a. de keuze van een relatiepartner voor een nieuwe baan, een promotie of degradatie, een huwelijk of een scheiding, een overlijden, een politieke keuze, oorlog en ga zo maar door, die maar al te vaak leiden tot het einde van een relatie. 

Laten we nu dat ruitjesblad maar eens ter hand nemen. Let op, het is een héél groot blad van meer dan 500 km2 en dat leggen we over het (gemakshalve vooraf platgeslagen) aardoppervlak. Het ruitjesblad is het speelveld van de theorie, waarop we de lijnen van ieders leven zullen uitstippelen, te beginnen met een punt dat (geografisch) de plaats van ieders geboorte markeert, en dat we je ‘startpunt’ zullen noemen.

De lijnen zelf zijn de zowel de fysieke (te land, ter zee en in de lucht) alsook de metaforische wegen, waarover wij ons kunnen verplaatsen/bewegen vanaf de geboorte tot aan de dood.

 

De eerste weken en zelfs maanden zijn voor de pasgeborenen op het gebied van relaties nauwelijks interessant te noemen. Daarvoor moeten we wachten tot het moment dat bij hen enerzijds het (zelf-)bewustzijn groeit en, doorgaans redelijk synchroon daaraan, anderzijds hun mobiliteit zich ontwikkelt, waardoor zij zelfstandig de wereld te kunnen verkennen, en daarmee hun eerste min of meer bewuste c.q. zelfgekozen intermenselijke relaties met anderen bijvoorbeeld in de speeltuin, de peuterspeelzaal of op de BSO, kunnen aangaan. Hierbij blijkt trouwens dat kinderen die hun speelgoed willen delen, of kinderen die niet ongevraagd speelgoed van anderen (af-)pakken een grotere kans hebben op relaties. 

Merk tevens op dat afstand/beweging ten aanzien van hun startpunt en de snelheid van de beweging, nog zeer gering zijn. Tevens is mede omdat de veelheid van zelfstand te beïnvloeden (veelheid van) factoren ten aanzien van individuele snelheid en richting nog niet of nauwelijks op hun korte jonge leven van invloed zijn, hun beweging vrijwel synchroon aan dat van de mensen in hun omgeving; “Go with the flow.”

De eerste ‘grote’ beweging in een kinderleven is die naar de basisschool, in Nederland een afstand van gemiddeld 0,7 km. De mogelijkheden voor het tot stand komen van relaties nemen toe en tegelijkertijd door het groeiende bewustzijn veranderen en/of verdiepen de kiescriteria met betrekking tot de ‘aantrekkelijkheid’ van een relatiepartner; spelen als criterium wordt meestal minder belangrijk, terwijl reken- of leesvaardigheid in belangrijkheid toeneemt. Waar ‘de nerds’ enerzijds naar elkaar toe trekken, zullen anderzijds de minder reken- of leesvaardige leerlingen tijdens de gymles meestal de partijen kiezen en in de pauze de voetbalteams vormen. Ben je voldoende vaardig in beide/meerdere aspecten (populair), dan is de kans op (natuurlijk) leiderschap vrij groot, een situatie waar de ‘leider’ niet zelf voor kiest, maar waarin je door je omgeving wordt geplaatst.

Een proces dat zoals we nu weten het gevolg is van het nog immer in onze hersenen aanwezige oerinstinct inzake overleven, waardoor we ook in dit geval kiezen voor een relatie met de persoon die beste skills en kwaliteiten lijkt te bezitten, omdat men (instinctief) verwacht dat een relatie met deze voorlopig meest succesvolle en en-passant ook machtigste (meest populaire) persoon het grootste eigen voordeel (of kleinste eigen nadeel) voor ons eigen succes zal opleveren.

Met het aangaan van een lidmaatschap van een muziek- of sport- toneelvereniging o.i.d. neemt het aantal bewegingen en daarmee de kans op nieuwe relaties verder toe en vooral wanneer er sprake is van een team-effort, zullen om eerdergenoemde redenen de meest vaardige (be-)spelers de grootste kans hebben om leider/aanvoerder (populair) te worden, een inbreng die in/voor veel relaties een zwaarwegende factor zal zijn.

Tenzij je met je ouders al eens over een aanmerkelijke afstand bent verhuisd - de gemiddelde verhuisafstand in Nederland is nauwelijks meer dan 20 km en slechts bij zeer hoge uitzondering meer dan 50 km - zal het moment dat je na acht jaar basisschool, bijna dagelijks in het gezelschap van dezelfde mensen te hebben verkeerd, het moment zijn dat je je beseft dat niet iedereen dezelfde richting op zal gaan. 

Hoewel de gemiddelde middelbare school in Nederland op slechts 2,5 km van het ouderlijkhuis is gelegen, wordt je wereld, je beweging groter en neemt de kans op nieuwe/andere relaties toe, waarbij de keerzijde van deze medaille is, dat men zich ook realiseert dat relaties niet per se eeuwigdurend zijn. 

Met de start van hun werkzame leven wordt voor de meeste mensen wereldwijd de grote van hun levens- of bewegingsgebied bepaald. Met uitzondering van eventuele vakantie- of zakenreizen, zal iemands leven zich afspelen in een regio waarvan de grootte voornamelijk wordt bepaald door de afstand woon-werkverkeer. In Nederland is die afstand gemiddeld 22,6 km. Dat is ten aanzien van de afstanden/bewegingen die de gemiddelde Nederlanders tot dan toe dagelijks hebben afgelegd bijna een vertienvoudiging, maar gezien op wereldschaal is dat nog steeds bijzonder marginaal. In grotere landen zal de gemiddelde woon-werkafstand groter (kunnen) zijn, maar altijd beperkt tot een afstand die je per dag heen en weer kunt afleggen zonder de productiviteit geweld aan te doen. Is dat niet het geval dan zal er een apart woon- en een apart werkgebied ontstaan, die via een woon-werk-corridor met elkaar verbonden zijn, maar samen niet of nauwelijks groter, of zelfs kleiner zijn dan wanneer het woon-werkgebied niet is gesplitst.   

Mensen die zich uitgedaagd voelen om op pad te gaan omdat ze denken iets te missen of te moeten zien, of waardevollere relaties aan te kunnen gaan en daarvoor soms letterlijk alle hoeken van het ruitjesblad op zoeken, vergroten welbeschouwd niet hun werk- en/of woongebied, zij verplaatsen het slechts, en verder blijkt hun aantal in relatie tot de rest van de ruim 7 miljard aardbewoners heel veel minder dan een handjevol. Laat duidelijk zijn dat het gros van de mensen, en niet alleen in Nederland, bijzonder tevreden is met hun kleinschalige ruitje op het grote ruitjesblad en het aantal relaties dat zij hebben en dat het huidige aan de wereld opgedrongen globalisme, ook in dat opzicht eerder een bedreiging is dan een zegen. En mocht je de ultieme (of intieme) relatie niet in jouw ruitje vinden, dan kunnen je altijd nog Yvonne bellen. 

Kortom, iedereen beweegt met zijn eigen snelheid, op zijn eigen lijntje, in zijn eigen richting, waarbij zij vanzelfsprekend de grootste kans hebben om een relatie aan te gaan met de mensen die op dat moment op hetzelfde lijntje, met dezelfde snelheid en in dezelfde richting bewegen.

Verschillende factoren, waar we al diverse van genoemd hebben, zijn van invloed op ieders snelheid, waarbij iedereen vertrekt uit stilstand, en vervolgens kan versnellen of juist vertragen, of zelfs weer tot stilstand terug kan komen. 

Je kunt bij de kruising van twee lijntjes de keus maken om links- of rechtsaf te gaan in plaats van rechtdoor, of zelfs besluiten rechtsomkeert te maken, aanpassingen die in de kern steeds bewust of onbewust (intuïtief) gebaseerd zullen zijn op het grootse individuele voordeel of het kleinste individuele nadeel, ieder voor zich.

Een relatie is als een elastiek waarmee beide relatiepartners zijn verbonden. Zolang beide relatiepartners stilstaan of met dezelfde snelheid in dezelfde richting op het ruitjesblad bewegen, zal op het elastiek niet onder spanning komen te staan.

Echter, op het moment dat een van de relatiepartners zijn snelheid en/of zijn richting verandert, zal er spanning in het elastiek optreden. Het voortbestaan van de relatie zal nu afhangen van de bereidwilligheid van de andere partner zijn snelheid en richting dienovereenkomstig aan te passen, of een terugkeer naar de uitgangssituatie, ervan uitgaande dat dat mogelijk is, teneinde elkaar niet letterlijk en figuurlijk uit het oog te verliezen en aldus te voorkomen dat vroeg of laat de afstand zo groot wordt dat het elastiek zijn maximale uitrekking heeft bereikt en breekt. 

De bereidwilligheid tot aanpassing zal het resultaat zijn van de afweging van de voor- en nadelen, de appreciatie van de nieuwe situatie. Wanneer dat resultaat (voldoende) positief is, zal men dienovereenkomstig zijn richting en/of snelheid aanpassen. Indien het resultaat negatief uitvalt, of als een aanpassing om wat voor reden dan ook, niet mogelijk is, dan zal een verwijdering optreden die vroeg of laat zal leiden tot een beëindiging van de relatie, en ja, dat geldt ook in het geval dat dit een relatie met je familie, je allerbeste vriend, of zelfs je levensgezel betreft. 

Groetjes,

Frans

Onwil of onmacht ?

Steeds meer geëngageerde volgers van de (nationale en internationale) politiek, zij die zich dus niet per se laat ringeloren door de eenzijdige (gestuurde) MSM, krijgen in de gaten dat de politieke leiders van de VS, Canada, diverse Europese landen en Australië in hun landen tweespalt proberen te zaaien, hun bevolking tegen elkaar op te zetten, teneinde de aandacht af te leiden van de werkelijke reden van de malaise die in die deze delen van de wereld ontstaat als gevolg van de ingezette instrumenten voor de globalisering. Een globalisering overigens die inmiddels steeds kostbaarder c.q. onbetaalbaarder wordt voor grofweg 95% van de wereldbevolking, maar nu al zéér lucratief blijkt voor de overige 5%.

Die 5% zou je kunnen vergelijken met het (in feite) handjevol plantagehouders ten tijde van de slavernij, die opmerkelijk genoeg - om maar niet te spreken van het marginale aantal Capo’s die in de concentratiekampen duizenden mensen wisten te onderdrukken - met weinigen, jaren lang miljoenen negers in slavernij wisten te houden. Dat was mogelijk vanwege dezelfde reden waarom ongeveer sinds de neolithische revolutie één mens of een handjevol mensen in staat bleken de rest te onderdrukken. 

De van nature menselijke dociliteit, gehoorzaamheid, het kiezen van de weg van de minste weerstand uit angst voor represailles, is een eigenschap die al snel door de eerste heersers werd onderkend. Zowel antieke tirannen, plantagehouders en Capo’s wisten al dat de dociele mens, zeker wanneer hij bedreigt wordt, liever veiligheid heeft dan vrijheid, liever arm levend is dan rijk dood. De politiek, ooit ingesteld door en sindsdien afhankelijk van de heersers, kreeg dat mantra van meet af aan ingefluisterd, om zo de massa te kunnen beheersen. 

Net als de tirannen ooit en de plantagehouders toen, hebben de 5% de politiek aan de leiband, al zal geen politicus dat bekennen. Hetzij omdat ze dat het niet doorhebben, hetzij omdat zij daarover liever liegen.

Omdat de politiek nog nooit haar eigen geld heeft verdiend, is ze altijd afhankelijk van hun belastingeninkomsten en omdat de economische macht van de 5% allesoverheersend is, zullen hun politieke pionnen het systeem altijd zodanig inrichten, dat de 5% zoveel mogelijk wordt ontzien.

Of politieke bestuurders dat nu inzien of niet, geloven of niet, ze zullen overwegend zeggen dat het niet anders kan omdat de 5% voor de werkgelegenheid zorgt, zorgt voor een niet of nauwelijks acceptabel inkomen voor de 95%. Socialistische politici roepen nog wel eens dat de belastingdruk eerlijker moet worden verdeeld, maar dat komt omdat ze niet begrijpen dat in het huidige kapitalistische systeem, ongeacht welk (productie-)proces, de consumenten, de 95%, uiteindelijk de kostprijs plus winst zal moeten betalen, ergo, dat de rekening dus rechtsom of linksom, altijd op het bordje van de 95% terechtkomt. 

Het huidige idee van Globalisering dat de politiek de 95% nu opdringt, is net als bijvoorbeeld Marktwerking een idee afkomstig van de 5%. Opnieuw een idee dat slechts voor de 5% winstgevend is, of is er iemand die werkelijk profijt heeft (gehad) van de Marktwerking van de privatisering van bijvoorbeeld de ziektekostenverzekering of energievoorziening ?

De gevolgen van de globalisering en niet alleen financieel, zijn voor de 95% inmiddels onacceptabel en let op, we zijn er nog niet. We hebben de bodem nog niet bereikt. 

Er zijn namelijk nog mensen die de politiek onderknuppels geloven en de globalisten prijzen of denken dat het allemaal wel zal mee vallen, ook nu de EU-mythe - het sprookje dat de EU economische voorspoed zou brengen, de vrede zou bestendigen en onze vrijheid zou bewaren - voorbij is. De enige die al vanaf dag 1 profiteren van de EU waar de 95% bakken geld aan betaalt, zijn naast de passerende EU-politici, opnieuw de 5%.

Deze 5%, die via de door hen gestuurde politiek, de dociele 95% vrij eenvoudig heeft kunnen wijsmaken dat zij de aarde moeten redden van een opwarming die, al zou dat een realiteit zijn, alsdan slechts veroorzaakt kan zijn door de talrijke productiemiddelen waarmee de 5% ten minste al sinds de uitvinding van de stoommachine en tot wie weet wanneer, miljarden en miljarden winst mee hebben gegenereerd.

Onwillig of onmachtig ? De 95% is nog immer dociel, is nog immer de pauper van iedere tiran, de slaaf van iedere plantagehouder, nog immer liever veilig dan vrij. 

Is het niet zo dat die 95% de nieuwe Joden zijn ?

Groetjes Frah5

Chaos, leed en ellende.

Wir Haben Es Nicht Gewusst...

In hoeverre is de niet of slechts door de gestuurde mainstream media en daardoor gebrekkig c.q. eenzijdig geïnformeerde massa nog te verontschuldigen voor hun ignorantie ? Met het internet onder handbereik is het toch niet lastig om, door zelf een beetje gedegen onderzoek te doen, breder geïnformeerd te raken en zo in te zien dat u doorlopend voor de gek wordt gehouden, met name door politici ? De voorbeelden zijn flagrant.

De laatste dagen twitteren volksvertegenwoordigers van vooral de PvdA en Groen Links over de erbarmelijke financiële situatie waarin een snel toenemend aantal Nederlanders is komen te verkeren of binnenkort gaat komen en dat daar iets aan moet worden gedaan. Tegelijkertijd worden door diezelfde partijen alle voorstellen daartoe in de Tweede Kamer steeds weggestemd. 

En wat te zeggen van de twitterraars die menen enig onderscheiden vermogen te bezitten, maar bijvoorbeeld niet op de hoogte blijken te zijn van de werkelijke oorzaak van de huidige situatie in Oekraïne of (willens en wetens ?) wensen te negeren dat deze situatie haar oorsprong vindt in de politieke beïnvloeding (lees = inmenging) van de Verenigde Staten. 

Als blinde paarden blijven ze kritiekloos iedereen aanvallen die het vorenstaande probeert te opperen, wat doet vermoeden dat ze ondanks hun schare volgers enorm ignorant zijn, omdat het alternatief is dat zij gestuurd/betaald propaganda verspreiden die de ignorante massa moet misleiden, want inmiddels ongeveer 2 decennia geleden werd door ‘architect’ Victoria Nuland (sinds september 2013 staatssecretaris van Buitenlandse Zaken op het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken) met o.a. de hulp van de toenmalige VS-ambassadeur in Oekraïne Geoffrey Pyatt (en enorm veel US-dollars !) een Amerikaans neo-imperialistische project uitgevoerd, dat als doel had een VS-marionet op de troon te zetten. Het resultaat is de Oekraïense clown Zelensky.

Slechts boerenverstand is voldoende (pun intended) om te doorzien dat er een globalistisch project wordt uitgevoerd, waar volgens de Global Citizens van het WEF (zoals Bill Gates, Emmanuel Macron, Justin Trudeau, maar ook Groot Leugenaar Mark Rutte) de wereld beter van wordt. Het is een plan waarvan u nauwelijks de contouren mag zien, want - hoewel u wel alle kosten, het leed en de ellende voor uw rekening krijgt – u zou het grote geheel niet snappen.

Het plan blijkt voorlopig in het gunstigste geval een onverteerbare zure appel en daar moet u in ieder geval ten minste dit jaar nog even doorheen, zo moedigen uw minister- en vicepresident Rutte en Kaag, beide fanatieke WEF-adepten, u met droge ogen aan; aan het eind van hun globalistische regenboog vindt u happyness ! 

De elite en de politici die dit proces dat Great Reset wordt genoemd momenteel nog steeds zonder kleerscheuren volgen, vliegen voortdurend de wereld rond om iedere ‘wereldburger’ te vertellen wat zij moeten doen, dat u niet alleen omdat energie (door diezelfde elite en politici) onbetaalbaar is gemaakt, nog zuiniger met energie moet zijn en dat zij daar niets aan kunnen doen want het is allemaal de schuld is van Poetin. 

Het is overigens zeer onwaarschijnlijk dat het globalistisch project van de WEF en haar adepten ooit zal slagen, maar voordat deze megalomane egotisten dat zelf doorkrijgen, zal er een enorme hoop (en nu al zichtbaar) onomkeerbaar leed en ellende over de aarde, zeg de mensheid, zijn uitgestrooid, want het plan van de Globalisten ten behoeve van de verkrijging van volledige controle over de wereldbevolking, is om eerst zoveel mogelijk chaos te creëren. Zij zullen dan wanneer deze chaos volledig is, vervolgens zelf opstaan als ‘de redders van de mensheid’, echter met dien verstande dat u, als dank voor die redding, vanaf dat moment onderworpen zal zijn/afhankelijk bent van een mondiaal digitaal/sociaal kredietsysteem zoals WEF-führer Klaus Schwab dat voorstaat.

Hoewel mensen met een korte neus geloven dat letterlijk de hele wereld in rep en roer is, weten zij die verder kijken, dat het slechts Europa, Canada, de VS en Australië betreft. De BRIC-landen (Brazilië, Rusland, India en China) en ongeveer de rest van Azië, Afrika, Zuid-Amerika en Oceanië, die samen qua oppervlakte minstens net zo groot zijn en qua inwoonaantal vele malen groter zijn dan Europa, Canada en de VS samen, zijn helemaal niet gediend van het globalistische idee van het WEF.

Om de onherroepelijke schade - waar uiteraard vooral ‘de gewone mensen’ door zullen worden getroffen - voor uzelf en uw naasten zoveel mogelijk te beperken, is het zaak dat u zich niet laat provoceren door WEF-getrouwe politici (Global Citizens) zoals o.a. Mark Rutte, Emmanuel Macron en Justin Trudeau, die ten behoeve van die gewenste chaos hun uiterste best doen om in hun landen om tweespalt te zaaien, de bevolking tegen elkaar op te zetten en mogelijk zelfs burgeroorlogen wensen uit te lokken.

Laat u daartoe niet provoceren, al bent u het niet met elkaar eens !

Tevens is het (in Nederland) zaak de door Mark Rutte geëiste kadaverdiscipline in de Tweede Kamer te doorbreken, en zo het dystopische globalisme (een pleonasme ?) te stoppen.

Dus als je in Nederland woont en stemrecht hebt, stem dan komende Provinciale Statenverkiezingen (15 maart 2023) ZEKER NIET op een partij met globalistische/EU-sympathieën, dat wil zeggen, geen van de vier regeringspartijen, maar zeker ook geen Groen Links of PvdA.

Bedenk 'kennis is macht', dus kies ervoor om breed geïnformeerd te zijn, kies voor jezelf en kies daarmee voor je vrijheid, want het enige dat je ‘samen’ doet is het spekken de bankrekeningen van de globalisten die jou al sinds jaar en dag steeds armer maken en je vrijheden steeds verder beperken. 

Groetjes Frah5

Ik ben een NAZI...

...zo wordt mij dat o.a. op social media regelmatig toegeroepen.

Omdat ik blank ben, ben ik een NAZI.

Omdat ik een man ben, ben ik een NAZI.

Omdat ik kritisch ben, ben ik een NAZI.

Omdat ik niet wil knielen voor een slavernijverleden waar ik niets mee te maken heb, ben ik een NAZI.

Omdat mijn mening meer overeenkomt met de gewenste vrijheid van Geert Wilders en Thierry Baudet, dan met de rest van de Nederlandse Tweede Kamer, ben ik een NAZI. 

Omdat ik vind dat mensen in de regio moeten worden opgevangen en niet in Nederland, ben ik een NAZI. 

Omdat ik vind dat de vrijheid van meningsuiting wordt beperkt, ben ik een NAZI.

Omdat ik vind dat je met een vagina een vrouw bent en met een penis een man, ben ik een NAZI.

Omdat ik het beleid van Mark Rutte schandalig vind, ben ik een NAZI.

Omdat ik geen reset wil, ben ik een NAZI.

Omdat ik geen probleem heb met Zwartepiet, ben ik een NAZI.

Omdat ik niet geloof in een door de mens veroorzaakte global-warming, ben ik een NAZI.

Omdat ik geen vertrouwen heb in de plannen om de aarde te redden die notabene bedacht zijn door de mensen die haar decennialang ten behoeve van hun eigen gewin hebben verneukt, ben ik een NAZI. 

Omdat ik niet meeloop met eender welke massahysterie, ben ik een NAZI.

Omdat ik denk dat de oorlog in Oekraïne bewust is uitgelokt door Victoria Nuland, ben ik een NAZI.

Omdat ik denk dat de Great Reset erger is dan het communisme van China, of Joseph Stalin, ben ik een NAZI.

Omdat ik bang ben dat de EU het opstapje is naar globalistisch bestuur van een kapitalistische 'wereldregering', welke niets anders zal blijken te zijn dan een geleide economie die alleen in romantische buien minder erg zal zijn dan die van China onder Mao, ben ik een NAZI.

Omdat is vrees voor het behoud van democratie, ben ik een NAZI. 

Omdat men mijn mening niet wenst te respecteren, ben ik een NAZI.

Omdat men geen weerwoord heeft, ben ik een NAZI.

Omdat het gemakkelijker is mij als NAZI weg te zetten, zodat je zelf niet hoeft na te denken, ben ik een NAZI. 

Omdat uw onderscheidend vermogen ontoereikend is, ben ik een NAZI.

Omdat ik zelf nadenk, ben ik een NAZI.

Het is toch ondenkbaar, dat er straks mensen zijn die spijt krijgen dat Hitler zijn oorlog niet heeft gewonnen, of niet ?

Wens ik u niettemin een prettige reset, of ben ik dan ook een NAZI ?

Revolutie ? Ik wens u allen een prettige reset.

Voor een revolutie moet de tijd en het volk rijp zijn, de meerderheid van de mensen moet ontevreden zijn, moet de toekomst als uitzichtloos beschouwen en moet bang genoeg zijn om zelfs dat beetje wat zij bezit, kwijt te raken. 

Dat lijkt voorlopig nog lang niet het geval. 

De opluchting de pandemie van het killervirus Covid-19 te hebben overleefd, maakt veel mensen zelfs dankbaar, dankbaar voor de goede strikte leiding van het landsbestuur. Alleen die zure muggenzifters en wappies zeuren over wat kwijtgeraakte miljoenen; wees blij dat je leeft en dat je straks, als je over een reispasje, je Digitale Identiteitskaart beschikt, weer vrij (?) naar het buitenland mag afreizen. Zo slecht is het toch allemaal niet ? 

En hoe groot is het marginale leed van een hoge energierekening en een torenhoge inflatie nou eigenlijk, vergeleken bij het leed van de Oekraïners ? 

En het wordt allemaal nog beter. Het moest eerst een verrassing blijven, maar de weldoeners van het zogeheten Wereld Economisch Forum onder leiding van Erlöser Klaus Schwab, zijn er al jarenlang druk mee aan de gang.

Terwijl de Verenigde Naties, een betaversie van de komende wereldregering, decennialang de plannen heeft voorbereid, zijn zonder enige media-aandacht overigens, de uitvoerders - soms hele politieke partijen - van de weldadige plannen van Der Erlöser, voor zover regeringsleiders als Mark Rutte, Emmanuel Macron of Justin Trudeau zich niet uit eigenbeweging bij de euforie van de glorieuze nieuwe toekomst hebben aangesloten, in tal van landsbesturen geïnfiltreerd. Als het voor de goede zaak is, mag de democratie toch wel een beetje worden opgerekt.

Langzaam maar zeker is de mensheid dan toch eindelijk op weg naar de ideale toekomst. Het heeft even geduurd voor de rijken der aarde begrepen dat hun zelfverrijking niet eeuwig kan doorgaan, maar nu ze tot inkeer zijn gekomen, gloort als het licht aan het eind van de tunnel, het aardse paradijs aan de horizon.

Zij noemen het de vierde industriële revolutie. Via het Internet der Dingen wordt alles en iedereen met elkaar verbonden, zodat de veiligheid van alle mensen centraal kan worden geregeld. Het verandert niet wat u doet, het verandert u. 

Door genetische manipulatie wordt u veranderd en dat heeft volgens Klaus Schwab een grote invloed op uw identiteit. Schwab noemt het Trans Humanization en daarmee kan u zoals Yuval Noah Harari het zo enthousiast uitlegt, aan- en uitgezet worden. 

U doet voortaan uw werk zonder morren, omdat u zo geprogrammeerd zal zijn. Nooit zal u nog ontevreden of bang zijn, alleen nog happy.

Voor hen die nog een revolutie zouden willen overwegen, doe het nu, of zet het uit uw hoofd, anders zal Klaus Schwab dat straks wel voor u doen. 

Ik wens u allen een prettige reset.

Timeo Danaos et dona ferentes*

*Vertrouw geen Griek die geschenken aanbiedt.

Aan alle aardse heersers, democratische gekozen of anderszins.

Stop met uw ‘vooruitgang’ ! Zelfs zij die van mening zijn dat u het voor mij doet, stop er direct mee, want wat heb ik aan de vooruitgang die jullie zeggen voor mij na te jagen, wat is het resultaat van jullie wetgeving, jullie bescherming of zelfs jullie mededogen ? 

Is het vooruitgang, dat ik de aard van mijn slavenarbeid zelf mag bepalen, waardoor ik het niet meer als zodanig herken ? Is het vooruitgang, dat het gereedschap waarmee ik mijn slavenarbeid uitvoer eventueel geavanceerder is dan voorheen ?

Is het vooruitgang, dat ik mijn eten niet meer rechtstreeks van mijn slavenmeester krijg, maar nu eerst geld ontvang waarmee ik dat, als het niet te duur is, zelf kan kopen ?

Is het vooruitgang dat ik niet meer in een schamel hutje hoef te wonen, maar woningen te duur of te schaars zijn om daarvoor, met het ontoereikende geld dat ik voor mijn slavenarbeid ontvang, in aanmerking te kunnen komen ?

Geld dat ik ontvang voor slavenarbeid, dat ik ondanks de vooruitgang zoals met name de automatisering, de informatisering en robotisering nog steeds vijf dagen per week moet uitvoeren. 

Geld dat om onduidelijke redenen steeds minder waard wordt, maar waarvan een beperkt groepje mensen, de feodale landheren, die jullie zeggen hoe je de slaven moet leiden, steeds meer van krijgt. 

Dat beperkte groepje feodale landheren dat nu zegt dat ze de hele wereldbevolking blij gaan maken, door het onrecht dat er in de wereld bestaat weg te nemen en dat zij de hele wereldbevolking gaan beschermen tegen oorlog, ziekte en honger, hetgeen voor hen een eenvoudige taak moet zijn, aangezien juist zij de mensen zijn die voor dat onrecht verantwoordelijk zijn, zij, de veroorzakers van ziekte, honger en oorlog. 

Zelf kan ik geen oorlog beginnen, maar wel word ik - tegen mijn wil - betrokken in die van jullie. 

Jullie gaan de planeet redden van een ondergang, die - wanneer we ervan uitgaande dat die daadwerkelijk imminent is - jullie landheren, de globalistische Rupsjes Nooitgenoeg, door de decennialange zelfverrijking hebben gecreëerd, en nu willen jullie nadat hun kwaad is geschied, dat ik met mijn toch al schamele koopkracht die redding betaal !?

Jullie hebben geen werkelijke vooruitgang gebracht, ik ben nog steeds een horige van mijn en jullie feodale landheren. Jullie enige prestatie, zo je daar al van kan spreken, is het onherkenbaar maken van mijn slavenbestaan, van mijn toenemende afhankelijkheid en van mijn toenemende onvrijheid.

Jullie zijn erger dan de kwaal, de kwaal die jullie zeggen te willen bestrijden, jullie zijn de kwaal. 

Democratie is allang geen excuus meer voor jullie wanbeleid, dat wordt gefaciliteerd door de kapitalistische kanker, die jullie op last van de feodale landheren over de globe verspreiden en die alle horigen wereldwijd in een wurggreep houdt.

Iedere keer als ik tevreden bent maken jullie mij ontevreden, ieder keer dat ik denk dat ik genoeg geld heb, maken jullie het leven duurder, iedere keer als ik gelukkig ben maken jullie mij ongelukkig, door mij steeds jullie verspillende, geldverslindende en (over)belastende vooruitgang op te dringen. Ik vraag mij oprecht af, waarom ? Hebben jullie feodale landheren niet voldoende rijkdom en hebben zij niet voldoende macht, zijn zij nog steeds niet gelukkig ? 

Noem mij gerust een communist, maar bedenk daar dan wel bij, dat de oorzaak van de slechte naam die het communisme heeft gekregen niet veroorzaakt wordt door het systeem, maar door de feodale landheren die het systeem corrumperen op zoek naar de rijkdom en de macht die we eerlijk zouden delen. 

Uiteraard zal de geschiedenis zich weer gaan herhalen, want jullie Nieuwe Wereld Orde zal niets anders blijken dan een nieuwe vorm van feodale overheersing, een systeem dat erger zal blijken dan de ergste communistische dictatuur. 

Mocht deze dystopie al tot volle wasdom komen, dan zal die ook weer in verval geraken - zelfs als de wereldbevolking door middel van een geïmplanteerde chips tot willoze Hackable Humans, de moderne horigen van de nieuwe tijd, wordt omgebouwd, wat gezien de onverschillige houding van veel mensen in veel gevallen al het geval lijkt - want uiteindelijk willen feodale heersers over alles heersen, ook over andere feodale heersers. 

Minder is meer, dat geldt wat mij betreft zeker voor dat wat jullie vooruitgang noemen. Mogelijk is het rationeler om de vooruitgang te stoppen, en zelfs terug te gaan. Terug naar de menselijk maat, naar een gelijke verdeling van rijkdom en macht, naar schaalverkleining, naar tevredenheid, dat lijkt mij pas vooruitgang. 

 

Wat klopt er niet ?

De geschiedenis toont ons - wie het wil zien - keer op keer het onvermijdelijke; dat het altijd slechter wordt, voor het weer beter wordt. Niet omdat De Mens dat wil, maar omdat De Mens niet anders kan, De Mens leert niet van zijn fouten omdat hij zijn verstandelijke optimum al zeer langgeleden heeft bereikt en er van werkelijke progressie geen sprake is. 

De mensheid leeft ver boven haar stand. Laat ik die woorden eens herschikken; de mensheid leeft boven haar verstand. 

Het feit dat de hele mensheid meelift op het handjevol ontdekkingen - abusievelijk uitvindingen genoemd - dat door een paar uitzonderlijke mensen overwegend per toeval is gedaan, is het toppunt van opportunisme, maar is evengoed de reden dat De Mensheid zich ‘ontwikkeld’ en zelfs ‘beschaafd’ is gaan noemen. 

Dat is met name opmerkelijk omdat behoudens dat handjevol ontdekkers, nagenoeg alle van de 7,7 miljard aardbewoners hun (beperkte) individuele ‘kennis’ niet hebben opgedaan, maar slechts hebben verkregen. Deze kennis is informatie (van generatie op generatie ?) aangereikt door anderen en door hen opgenomen als een spons, zich niet of nauwelijks afvragend of het klopt, of het waar is. En hoeveel – hoe weinig - van hen die zich dat wel afvragen, zijn er die daadwerkelijk de moeite nemen om die kennis te verifiëren ? 

Van de 7,7 miljard mensen, zijn er 6,5 miljard (al dan niet praktiserend) gelovig. Er zijn 2,2 miljard Christenen, 1,8 Moslims, 1,2 miljard Hindoes, 23 miljoen Sikhs, 14 miljoen Joden en ruim 1 miljard aanhangers van minder bekende ‘spirituele zingevingen’, die zich laten leiden door de dogma’s van een van de ruim twintig erkende (?) geloven. 

Geloven is aannemen op gezag. Iemand met voldoende autoriteit, vertelt jou iets en dat neem je dan aan voor waarheid. Met kennis c.q. informatie is dat precies zo.

Je gelooft wat je wil geloven en uiteraard wat je kan geloven, en dat wordt voornamelijk gebaseerd op de geloofwaardigheid van jouw bron in combinatie met jouw verstandelijke capaciteit. Onlogischer wijs, en dat is vooral te wijten aan jouw overwegend beperkte verstandelijke capaciteit en ’s mens aangeboren luiheid, worden beweringen die kritisch zijn ten opzichte van wat jij gelooft of het tegendeel beweren, niet onderzocht maar zondermeer als onzin, fakenews en desinformatie afgewezen. 

Het vragen naar een bron is, meestal geen oprechte interesse maar veelal een manier om de ongemakkelijke waarheid op een afstand te houden, zodat deze zo lang mogelijk ontkend kan worden. De waarheid is overwegend, in letterlijke zin, ongeloofwaardiger dan fictie, maar De Mens wordt nu eenmaal graag in de maling genomen; Zalig zijn de armen van geest.

Wie je verantwoordelijk acht voor Covid-19, voor de lijken in de straten van de Oekraïense steden, of de kwijtgeraakte miljoenen van Hugo de Jonge, baseer je op wat je wil geloven. Dat je waarschijnlijk nooit de waarheid zal kennen, interesseert je niet of nauwelijks, want voordat het zover zou kunnen komen, ben je alweer afgedreven naar de volgende afleiding. Je aanvaardt het vermijdelijke als onvermijdelijk, hetzij omdat je je niet beseft dat het vermijdelijk is, hetzij omdat die aanvaarding gemakkelijker is. Je leeft liever zorgeloos (happy ?) in een dystopie, dan dat je je druk maakt over zaken waarop je meent geen invloed te kunnen uitoefenen.

Het gaat inmiddels niet meer over wat je nog mag, maar vooral over wat je allemaal moet, maar helaas begrijpen de armen van geest niet dat het schijnsel van de dictatuur van het glorende totalitaire mondiale regiem niet bepaald wordt door wat je wel ziet, maar vooral door datgene wat je niet ziet.