Een (te) kostbare EUtopie

Laat ik beginnen met je te zeggen dat ik van mening ben dat het menselijk denkvermogen, zijn intelligentie, ernstig wordt overschat en in het kielzog daarvan de zogenaamd beschaving, die benaming niet verdient. 

Het geheel van zaken is een complex geheel geworden en om dat uit te rafelen ben ik al enige tijd bezig een schrijfwerkje te doen, waarin ik een en ander probeer te doorgronden. Aspecten daarvan zullen in dit schrijfwerkje kunnen worden teruggevonden, niettemin zal ik proberen het hier toe te spitsen op de EU, meer bepaald een vertrek uit die EU, kortom Nexit.  

Verslijt mij niet voor een communist, als ik zeg dat het huidige wereldwijd populaire economische systeem, gebaseerd op het kapitalisme, sleets is gebleken en (mondiaal uiteraard) vervangen zou moeten worden. Dat systeem indachtig durf ik te stellen dat, zoals ik later nog zal betogen, het in onze maatschappij uiteindelijk altijd de burger is die betaalt, ik hoop dat je het daarmee eens bent. 

Mijn letterlijk, jeugdige vreugde ooit, inzake een samenwerking tussen de Europese landen, is door de jaren heen 180° gedraaid, omgeslagen in een zich steeds dieper wortelende aversie tegen de Cerberus die, contradictoir als het moge klinken, tegelijkertijd impotent en machtswellustig blijkt, het minstens even gevaarlijke, povere en derhalve teleurstellende resultaat is van een ruim zestigjarige (zeer kostbare) “samenwerking”.

Het eenvoudigste argument voor een #Nexit zou zijn, dat er geen enkel argument is tegen een Nexit of (klein nuance verschil) voor het blijven in de EU. Sterker nog, de #EU brengt ons, en dan bedoel ik de (Nederlandse) burgers, geen voordeel en kost hen wel heel veel geld en dat nog los van de zogenaamd nettobetaling verschuldigd voor het Nederlandse lidmaatschap van de EU. 

Pro-EU’ers beginnen hun betoog overwegend met het argument dat de EU oorlogen voorkomt, maar dat is een non-argument, al was het maar omdat er geen parallelwereld bestaat waarin we de huidige oorlog/vrede situatie kunnen bekijken, indien er geen EU zou zijn. Het is zeer aannemelijk, dat ook zonder een EU er in Europa nu vrede zou heersen, omdat de huidige vrede niet zijn oorsprong vindt in het bestaan van de EU, maar in de economische mondialisering. 

Daar waar vroeger industrieën regionaal of nationaal gebonden waren - en er in een oorlog bij de vernietiging van een buurland geen “eigen” productiemiddelen werden vernietigd - is dat de laatste decennia door de mondialisering niet meer het geval. De kans jezelf economisch/industrieel in je voet te schieten wanneer je een ander land vernietigd waar jij geïnvesteerd hebt in productiemiddelen en/of grondstoffen, is tegenwoordig vele malen groter en gezien de waarde die 'de politiek' hecht aan 'werkgelegenheid', probeert men internationale conflicten liever diplomatiek op te lossen - zelfs als in een betreffend land de mensenrechten worden getreden - hetgeen volledig los staat van de EU, juist in een tijd waarin de lobby het kompas is waarop de (internationale) politiek vaart. 

Andere argumenten zijn even weinig valabel en komen vrijwel allemaal samen op; het goedkoper zijn van producten, door betere prijsafspraken (lees = importbeperkingen ten aanzien van niet aangesloten landen) als gevolg van handelsovereenkomsten. Terwijl Timmermans cs ons de Green Deal opdringt, hebben zijn EU-collega’s de prijs van Chinese (veel goedkopere) zonnepanelen voor de Europeanen verhoogd met importheffingen en dwingen zo de burger ten koste van zijn portemonnee/koopkracht de interne markt van de EU te steunen. 

À propos, ik weet niet of je onlangs iets in een ander EU-land hebt gekocht, maar los van verlegde BTW voor bedrijven, is dat voor een burger vaak een schier onneembare horde. Ik woon in Frankrijk en kocht een auto van een Nederlandse particulier. Ik moest de auto importeren !? 

Wat nou vrij verkeer van personen en goederen ? 

En nu ik het er toch over heb, een zogenoemd Europees paspoort, is slechts alleen Europees in naam, of men moet de vertalingen in het paspoort bedoelen. Je kunt een paspoort buiten je vaderland slechts verkrijgen bij een ambassade. In mijn geval moet ik 1.000 km rijden om een nieuw paspoort aan te vragen…

De totale (on-)kosten die gemaakt woorden voor de 751 EU-parlementsleden, nog los van de debiele, 103 miljoen Euro per jaar kostende verhuizing ieder maand naar Staatsburg - die ooit werd afgedwongen door een voormalige Franse president en welke recentelijk door Macron uit eigen belang en Franse nationalistische trots opnieuw bestendigd werd -, de enorme kosten van de ongeveer 40.000 mensen die de organisatie telt, de huisvesting zowel van “de vergadering” als de daarvoor werkzame mensen en de “pied-à-terre’s” van de diverse EU-parlementsleden, zijn al astronomisch (maar ondanks alle 'transparantie' onvindbaar), zeker wanneer je bedenkt dat een aanzienlijk aantal van de EU-parlementariërs regelmatig overdag niet aanwezig is maar, om hun dagelijkse aanwezigheid premie te kunnen incasseren, tegen het vallen van de avond de draaideur in- en uit loopt, en passant de prikklok bedienend, zonder werkelijk iets te hebben bijgedragen aan 'ons' Europa en meer bepaald aan haar burgers. Veel EU-parlementsleden en EU-medewerkers houden zich onledig met het bezoeken van de bijna dagelijks georganiseerde tentoonstellingen waar gratis eten en drinken wordt geserveerd, terwijl de meesten niet of nauwelijks een idee hebben wie de 'artiest' is. 

Het democratisch gehalte van de EU is, gezien haar opzet en functioneren (?) op zijn minst bedenkelijk, al was het slechts de alarmerend lage interesse/betrokkenheid van de EU-burger ten aanzien van de strapatsen van hen in het verre Brussel en de alarmerend lage opkomst bij EU-verkiezingen. Ondanks de, overigens opnieuw relatieve, 'opwinding' over een Brexit en dergelijke, kwamen er bij de laatste EU-verkiezingen slecht in 2 van de 27 aangesloten landen, meer dan 50% van de stemgerechtigden naar de stembus. 

Zeker, je kunt zeggen; eigen schuld dikke bult, moet je je er maar voor interesseren, maar misschien is dat te gemakkelijk. Juist door de internationalisering van de politiek, raken burgers hun zicht daarop nog gemakkelijker kwijt en neemt (mede onder invloed van internationale verdragen) hun invloed voortdurend verder af. 

Niet alleen op regionaal en nationaal niveau, maar toenemend ook op internationaal niveau, terwijl de politiek er ongeacht op welke niveau, voor de burger zou moeten zijn. 

Men kan wel vinden dat “de burger” inmiddels ontwikkeld en geïnteresseerd genoeg zou moeten zijn, en als het politici zo uitkomt beweren zij dat ook, maar dat is utopisch. In dat kader kun je tevens opmerken dat de EU al die jaren nauwelijks iets heeft gedaan om zich/de politiek dichter bij de mensen te brengen. Het tegendeel lijkt eerder waar. 

Veel Europese burgers vergelijken ten onrechte het EP met hun nationale parlement, waarin de partijleden van de een fractie, of het nu liberalen, arbeiders, groen of wat dan ook zijn, onderling constructief met elkaar optrekken. De realiteit is anders. 

Net als in een nationaal parlement zijn de 751 parlementsleden verdeeld in de verschillend fracties van de verschillende politieke stromingen, maar in tegenstelling tot die nationale parlementen, is er binnen die fracties nauwelijks sprake van (internationale) consensus, het is geen uitzondering dat Italiaanse en Duitse socialisten of Belgische en Poolse liberalen het niet eens zijn. De situatie is enigszins vergelijkbaar met de politieke situatie in België, waar door uiteenlopende belangen de kloof tussen de Vlaamse, Brusselse en Waalse fracties van eenzelfde politieke stroming, steeds wijder wordt. 

Behalve de internationale en vaak fundamentele verschillen binnen dezelfde stromingen over het te volgen beleid, is er ook sprake van ideologisch vermenging. Zeker, de opvattingen van VVD en D66 beginnen op nationaal gebied steeds meer op elkaar te lijken, binnen het Europarlement zitten beide partijen als sinds jaar en dag in deze EU-fractie; Renew Europe.

Een EU-fractie dient overigens niet te worden verward met een EU-partij. De fractie van de Europese Conservatieven en Hervormers (ECR) waarbij de Nederlandse delegaties van Forum voor Democratie (FVD) en SGP zijn aangesloten en daarnaast is er de EVP-fractie dat ook een verband is van overwegend conservatieve partijen, waarbij zich uit Nederland het CDA, 50PLUS en de ChristenUnie hebben aangesloten. De EVP (Europese Volks Partij) is een EU-partij (dus n iet te verwarren met de EVP-fractie) is een partij met een christendemocratische signatuur waar wel het CDA lid van is, maar 50PLUS en de ChristenUnie niet.

Om in het Europees Parlement consensus c.q. een meerderheid te bereiken moet derhalve een zeer lange weg langs alle internationale fracties (dus ook die van dezelfde stromingen) en partijen worden afgelegd, met als resultaat dat - zeker als het niet de beleidsterreinen milieu, hygiëne en veiligheid, betreft - dit maar sporadisch lukt.

Veel Europese kiezers hebben geen benul van de onderlinge verdeeldheid tussen de fracties van dezelfde (?) stroming, waaruit deze blokken zijn samengesteld. Regelmatig blijkt er hooglopende discussie tussen bijvoorbeeld de socialisten uit Griekenland die het niet eens zijn met de Franse of Duitse socialisten. Indien er in het EP consensus wordt bereikt, dan is dat overwegend slechts op gebieden als milieu, gezondheid en veiligheid. Op andere gebieden is het ieder voor zich en God (of Allah) voor ons allen, omdat hier overwegend het economisch nationaal voordeel (voor bedrijven, niet voor burgers) van belang is. 

Op het moment dat in 08 -`09 er sprake was van een economische crisis betrok iedere staat haar nationale stellingen, van het Europese 'Samen' bleef weinig over. 

Met name in Frankrijk had vriend en vijand het over “Made in France” om de Fransen consumenten te stimuleren maar zoveel mogelijk Franse producten te kopen. Het was de opmerking van een politiek commentator die deze roep wat deed verstommen. Zij merkte op dat de Fransen dan geen Franse merken meer moesten kopen, omdat deze in het buitenland werden geproduceerd en geassembleerd, maar eerder Toyotas, want die werden in Frankrijk door Franse arbeiders gebouwd.

Er wordt in Brussel (en Straatburg) veel tijd en vooral veel belastinggeld verknoeit terwijl er van een eenheid nagenoeg geen sprake is. 

Belastingbetalers uit de Noord-Europese landen financieren het afzetgebied in de Zuid-Europese landen voor de industrie. Het verdiende geld komt echter niet ten goede aan de belastingbetalers, maar wordt afgeroomd door de industriëlen, die regeringsleiders wijsmaken dat dit ten goede komt aan de werkgelegenheid c.q. de burger. 

Het maakt niet uit of je Jesse Klaver heet of Frans Timmermans, maar geen van beiden is blijkbaar voldoende economisch onderlegd om te begrijpen dat de kosten voor welk (wereld reddend) doel ook, uiteindelijk steeds weer door de consument/belastingbetaler, derhalve de burger wordt betaald. Een kwestie van elementaire kapitalistische economie; de kostprijs plus BTW. 

Sinds in 1958 de EEG is ontstaan uit de EGKS, is er ruim zestig (60) jaar voorbij gegaan waarin - ondanks het schrappen van de E van Economische - de EU verzaakt heeft te komen tot het regulariseren van zaken als minimumloon, uitkeringen, pensioenstelsels en -premies, belastingtarieven, ziektekosten en vergoedingen, verzekeringen en zo voort, kortom dingen die voor de burgers van een (werkelijk) verenigd Europa van belang zouden zijn. 

Vooral dit feit, maar ook de recente perikelen rond bijvoorbeeld Euro-Bonds of sowieso het ontbreken van een gezamenlijke aanpak van de pandemie, is exemplarisch voor de onderlinge verdeeldheid c.q. het ontbreken van de zo gewenste eenheid, van de EU-landen, de Europese utopie.  

De Greendeal van de EU is een (financieel) allesverslindend gedrocht, dat opnieuw ten voordelen van de industrie, de burgers in een financiële houtgreep neemt. Terwijl men in Duitsland is begonnen gas te subsidiëren, moet Nederland van het gas af. Wat je ook van gas mag vinden, ook op dit gebied is van eenheid inzake de geweldige Europese aanpak geen enkele sprake. 

Als groot voorstander van kleinschaligheid, zie ik de besliswaanzin vanuit Brussel met lede ogen aan, vooral wanneer ik zie/lees dat egotisten die vaak niet weten wat de gevolgen zijn van een door hen bedachte regel of wet, zeker wanneer deze regel of wet op het eerste gezicht nog juist lijkt. Maar al te vaak blijkt dat zij niet werkelijk betrokken te zijn bij de burgers, en geen benul te hebben van de impact van hun beleid, doch slechts egotistisch te hechten aan hun idee.

Landen zijn ontstaan door de samenvoeging van voorheen autonome kleine naties/gebieden, een samenvoeging die vooral uit militair-defensief oogpunt ontstond, iets wat onder andere om de hiervoor uitgelegd reden een gedemodeerd argument is. Het beste is dat nu nog te zien in (de Bundes Republik) Duitsland, maar ook in Italië en Frankrijk is daar nog lang spraken van geweest.

Zo kon het niet zo heel lang geleden (en wellicht zelfs nu nog) gebeuren dat de beide opa’s van een kind in Parijs, niet in het Frans konden communiceren, omdat de een slechts het Baskisch beheerste en de andere slechts het Bretons. 

Europarlementariërs (indien zij niet nog slechts ten eigen voordele bezig zijn) die geen ander buitenland - laat staan de plaatselijke historie - kennen en derhalve geen flauw idee hebben wat er in de regio speelt, zitten in Brussel niet specifiek voor het welzijn van het handje vol rijstboeren in de Franse Camargue - ja daar wordt rode rijst geteeld en ja zij functioneren bijna volledig op Europese subsidie, omdat dit cultureel erfgoed bewaard moet blijven - mochten zij al van hun bestaan afweten, maar voor hun eigen nationale achterban. 

Nederlanders zijn een slecht voorbeeld van “de gemiddelde Europeaan”. Terwijl het gros van de Nederlanders, soms al op zeer jonge leeftijd het buitenland bezoekt, zijn er honderdduizenden “Europeanen” die nog nooit of nauwelijks verder dan 100 kilometer van huis zijn geweest, en die in de strijd om hun bestaan iedere EU-maatregel (overwegend beperkingen) als een volgende tegenslag beschouwen, en vervolgens steeds opnieuw in het belang van de niet bestaande Europese eenheid, regels opgelegd krijgen door 'politici' die hun Brusselse eenheidsworst geschikt achten voor alle 445.000.000 inwoners van de EU !? 

Over immigratie zal ik kort zijn, omdat ik niet begrijp waarom 'we' die mensen niet daar helpen, maar hier laten komen. 

Door de problemen die de immigratie met zich meebrengt - op korte termijn m.b.t. de huisvesting en vervolgens t.a.v. de werkgelegenheid en vervolgens de culturele spanningen - vermindert in toenemende mate de empathie voor zowel de immigranten als de EU. 

Tegelijkertijd is het onbegrijpelijk dat er al ruim een halve eeuw lang geld wordt gevraagd voor 'de arme mensen' in Afrika, maar dat er structureel nauwelijks iets veranderd. 

En al die tijd lijkt nauwelijks iemand - de politici al het minst - zich daarover iets af te vragen of daar structureel iets aan te willen doen. Sterker nog, volgens de Nederlandse minister is opnieuw geld betalen in ons eigen belang en inderdaad - zoals hierboven reeds geschetst ten aanzien van Noord-Europese burgers die de Zuid-Europese afzetmarkt ten behoeve van de industrie financieren -, zo financieren de belastingbetalers van de volledige EU met hun ontwikkelingshulp, afzetgebied in Afrika. Onnodig te zeggen dat opnieuw slechts de industrie daarvan profiteert…

Het is vooral stuitend (een voorbeeld van menselijke onwil ?), dat er nog dingen als giro-555, een postcodeloterij of dergelijke bestaan. Iedereen die deelneemt c.q. geld betaalt aan 'goede doelen' bestendigt een (internationaal) politiek- c.q. ontwikkelingsbeleid dat er schijnbaar niet op uit is om (sociale en of politieke) misstanden recht te trekken, maar slechts om 'de eigen industrie' geld te laten verdienen. De EU verleent aan het afromen/de bonussen graag zijn steun. 

Uiteraard is het geen excuus dat niet alleen de EU het met mensenrechten, ongeacht of dat de nationale VvMU betreft, of de mensenrechten in landen als Saoedi-Arabië, niet zo nauw neemt als dat (economisch) zo uitkomt.  

De EU is mislukt, de keizer loopt in zijn blote kont, en niemand in Brussel wil dat toegeven en dat is gelijk het volgende probleem van de EU. Zeker zolang iedereen het blijft ontkennen en op zijn eigen manier probeert te redden wat er te redden valt, of zoals Timmermans en de alcoholist Verhofstadt met respectievelijk een klimaatplan en Euro-leger de vlucht naar voren kiezen, krijgt de EU geen nieuwe kans op een nieuwe start. En de vraag is zelfs of dat jammer is.

De realiteit is dat de EU nooit meer is geworden dan een Economische unie, en dat de burger daarbij slechts een instrument is. De even betrekkelijke als incidentele voordelige uitwerking van het geldverslindende beleid is voor de burgers slechts "collateral benefit" !

Nawoord; De EU of; wanneer de idealen van wereldverbeteraars zijn verwaterd, gecorrumpeerd door macht, en waan tot dogma is verheven... 

A symbolic act...

That's how Marietje Schaake called the deletion of Donald Trump's account by "the biggest hate megaphone of the last decade," as she calls Twitter. Marietje, and many others with her, did not seem to be mourning it.

 

Incomprehensible ! 

 

If it is a symbol of anything, it is only of the subjugation of journalism, which has been going on since the center of gravity of journalism shifted from reporting to bigoted political activism. The majority no longer even attempts to disguise that, indeed not few are openly proud of it. 

 

The Godwins (references to Nazi Germany) in the columns as reactions to Trump and Baudet or whoever is dismissed as a right-wing extremist are now commonplace on social media as well. They ring as loudly in both places as the cheers over the restrictions imposed on (what they see as) right-wing extremists.

 

The uncritical acquiescence is not only incomprehensible, it's scary. Only because it is in line with their vision this time, they again ignore the fact that a handful of rich unelected loners (?) are calling the shots instead of elected representatives of the people, whom - except in the case of Rutte ? - can vote away every four years. 

 

And how long will your euphoria last, when at some point these restrictions also turn against you ?

 

 

It's been a long time since there was an equality of interests. Democracy today is selectively reserved for Deugers, who in many cases turn out to be the anti-fascists referred to by the Jewish-Dutch historian Jacques Presser[1].

Critics, in the demagogic vernacular called Right-wing extremists, Wappies or Complotists, are now excluded from their democracy, they must submit to the journalistic mainstream judgment, in the name of the common c.q. general interest.

 

Journalists are supposed to be 'the watchmen of democracy', but increasingly, depending on the situation, there is either selective indignation, or, on the contrary, tolerance and approval. 

Baudet, the few times he is invited, only has to take a breath or he is already interrupted, while a Ghanaian agitator is given a stage time and time again and gets away with the most questionable excesses...?  

 

 

The realization that if Rutte had been judged only half as harshly on his merits as Trump on his, the Netherlands would never have had a second Rutte cabinet. Let the journalists, 'the watchmen of democracy' think about that. 

 

Any 'journalist' who does not unequivocally condemn Trump's twitter ban, with in its wake the removal of Parler from the Amazon servers by Mr. Bezos and the making of the Parler app inaccessible by Apple and Google, is not worthy of that title.

 

They show the same resignation of which Pastor Martin Niemöller spoke[2] regarding the step-by-step elimination of targets by the Nazis.

 

I hereby request every journalist to stand up against censorship. And if you don't do it for me, at least do it for yourself !

 

 

---

[1] https://pallieterke.net/2016/04/als-de-fascisten-terugkeren/

[2]

https://nl.wikipedia.org/wiki/Toen_de_nazi's_de_communisten_arresteerden

Een symbolische daad…

Zo noemde Marietje Schaake het verwijderen van het account van Donald Trump door ‘de grootste haatmegafoon van het laatste decennium’, zoals zij Twitter noemt. Marietje, en velen anderen met haar, leken er niet rouwig om.

 

Onbegrijpelijk ! 

 

Als het ergens een symbool van is, dan is dat slechts van de onderwerping van het journaille, waarvan sprake is sinds het zwaartepunt van de journalistiek is opgeschoven van berichtgeving naar dweperig politiek activisme. De meerderheid doet zelfs geen poging meer dat te verbloemen, sterker nog niet weinig zijn er openlijk trots op. 

 

De Godwins (verwijzingen naar nazi-Duitsland) in de columns als reacties op Trump en Baudet of wie er ook als rechts-extremist wordt weggezet, zijn tegenwoordig ook op social media gemeengoed. Ze klinken op beide plaatsen net zo hard als het gejuich over de beperkingen die de (in hun ogen) rechts-extremisten worden opgelegd.

 

De kritiekloze instemming is niet alleen onbegrijpelijk, het is ook eng. Alleen omdat het deze keer in de lijn van hun visie ligt, gaat men ook nu weer voorbij aan het feit dat een handjevol rijke ongekozen eenlingen (?) de dienst uitmaken in plaats van gekozen volksvertegenwoordigers, die we - behalve in het geval van Rutte ? - iedere vier jaar weg kunnen wegstemmen. 

 

En hoelang duurt je euforie nog, wanneer deze beperkingen zich op enig moment ook tegen jou keren ?

 

 

Van gelijke monniken, gelijke kappen is al tijden geen sprake meer. Democratie is tegenwoordig selectief voorbehouden aan Deugers, die in veel gevallen de antifascisten blijken te zijn waar de Joods-Nederlandse historicus Jacques Presser naar verwees[1].

Critici, in de demagogische volksmond Rechts-extremisten, Wappies of Complotisten genoemd, zijn inmiddels van hun democratie uitgesloten, zij dienen zich te onderwerpen aan het journalistieke mainstream oordeel, in naam van het gezamenlijk c.q. algemeen belang.

 

Journalisten zouden ‘de wachters van de democratie’ zijn, maar steeds vaker is er, afhankelijk van de situatie, of sprake van selecte verontwaardiging, of juist van gedogen en instemming. 

Baudet, die enkele keer dat hij wordt uitgenodigd, hoeft maar adem te halen of hij wordt al onderbroken, terwijl een Ghanese oproerkraaier keer op keer een podium krijgt en wegkomt met de meest bedenkelijke strapatsen…?  

 

 

De realisatie dat als Rutte maar half zo heftig zou zijn veroordeeld op zijn merites als Trump op de zijne, Nederland nooit een tweede kabinet Rutte zou hebben gekend. Laten de journalisten, ‘de wachters van de democratie’ daar eens over nadenken. 

 

Iedere ‘journalist’ die de twitterban van Trump, met in haar kielzog het verwijderen van Parler van de Amazon servers door meneer Bezos en het onbereikbaar maken van de Parler-app door Apple en Google, niet ondubbelzinnig veroordeelt is die titel niet waard.

 

Zij tonen dezelfde gelatenheid waarover predikant Martin Niemöller sprak[2] met betrekking tot de stapsgewijze eliminatie van doelwitten door de nazi’s.

 

Ik verzoek hierbij iedere journalist op te staan tegen censuur. En doe je het niet voor mij, doe het dan ten minste voor jezelf ! 

 

---

[1] https://pallieterke.net/2016/04/als-de-fascisten-terugkeren/

[2]https://nl.wikipedia.org/wiki/Toen_de_nazi's_de_communisten_arresteerden 

D66-stemmers. Wat zijn dat voor mensen ?

Door die vraag te beantwoorden maak ik mij misschien schuldig aan hetzelfde generaliserende gedrag dat - overigens niet alleen - veel D66-stemmers betonen, wanneer zij iemand met een voor hun afwijkende mening, ongeacht het onderwerp, menen te moeten typeren als FVD- of PVV-stemmer, of gemakshalve als rechtsextremist, een typering waarmee veel stemmers op linkse partijen, gerekend vanaf de VVD, de discussie blokkeren nog voor deze zou kunnen beginnen.

 

Desalniettemin ben ik, puttend uit mijn ervaring, van oordeel dat D66-stemmers de saaiste mensen zijn die je in het politieke spectrum kunt vinden. Het zijn overwegend mensen of kinderen van mensen die menen zich niet alleen economisch maar ook intellectueel, uit de arbeidersklasse van de jaren 70 en 80, te hebben ontworsteld en hun leven doorgaans al als geslaagd oordelen, nog voor ze 40 jaar oud zijn. 

 

Aan hun politieke stellingname (stokpaardjes) lijkt ongeveer net zoveel kritische overweging vooraf te gaan, als aan het kiezen van hun hond - vaak een blonde of Golden Retriever, een hond die weinig blaft en zich snel aanpast - niettemin voelen zij zich geestelijk verlicht en zelfbewust. 

 

Verzadigd door hun huisje, boompje, beestje, reiken zij in gelukzalige overmoed naar de volgende etage in de piramide van Maslov.

Met de persoonlijkheid van een reclameacteur nemen zij, onder het motto ‘de wereld verandert’ zonder moeite afstand van hun geschiedenis en tradities. Zij geven consent in ruil voor mentale bevrediging. 

Begripvol voor de marginale noden van mentale armoedzaaiers, maar vervreemd van de realiteit, hijsen zij schier onzelfzuchtig allerhande minderheden op podia en geven hen vervolgens genereus hun consent, zoals de paternalistische rijkaard schijnbaar achteloos zijn nietige aalmoes schenkt aan de bedelaar.

 

De D66-stemmer is de eerste die klaar staat om zijn vrijheid in te leveren voor het gevoel van veiligheid, hij offert daar zonder blikken of blozen het referendum voor op - wat weten domme en extreemrechte mensen of Wappies er nou van ? - en levert zich met graagte over aan Unie van Europese Deelstaten, momenteel nog bekend onder de naam EU.

 

De D66-stemmer is overwegend een egotistische wensdenker met oogkleppen op, die naar voren vlucht, zonder de keerzijde van de medaille te willen zien. Zijn enige geluk is dat wanneer hij ooit overmoedig in volle vaart het ravijn in rent, hij een efemeer moment kan genieten van vrijheid, omdat hij nooit enige notie zal hebben van wat hem heeft geraakt, wanneer hij op de bodem te pletter slaat. 

Beter slechtziend, dan blindvarend

Alleen samen overwinnen wij Rutte !

Ik las het essay van Bas Heijne, over de Nederlandse corona-aanpak van ‘lean & mean’ grootgrutter Mark. Bas concludeert dat het is misgegaan door het ontbreken van een door Rutte zo verafschuwde visie. Bas spreekt over de improvisatie, dat is een eufemisme is voor ‘het bij gebrek aan kennis, aanmodderen naar bevind van zaken’, kortom incompetentie. Ten overvloede herinnert Bas ons er fijntjes aan dat we niet door geniën worden geregeerd. 
Eveneens wijst Bas op het afschuiven van verantwoordelijkheid door de premier, of zoals Rutte het zelf zei; “we laten het over aan de zorgregio’s”. 
Het was blijkbaar vooral Hugo de Jonge die onder de indruk was van de “immense crisis”, logisch als je het verorberen van de decennialang beproefde frikadel vergelijkt met het inspuiten van een hapsnap gefabriceerd en niet noemenswaardig getest vaccin. 
 
We zijn nu ongeveer een jaar verder sinds corona wereldwijd de leidraad werd voor politiekbeleid en nog steeds is er geen duidelijkheid over het virus, zoals over de dodelijkheid ervan. Je kunt vragen wat je wil, antwoorden krijg je van niemand.
 
Je kunt als premier wel vinden dat je geen visie nodig hebt, gezien de enorme invloed op ons dagelijks leven, zou dat met betrekking tot corona wel praktisch geweest zijn. 
 
Intussen springt Mark alweer 10 jaar van de puinhoop naar puinhoop - zelf noemt hij zijn puinhopen; ‘het enkele dorre blaadje tussen al het lover’ – en krijgt hij met name ten aanzien van het afschalen van de zorg enerzijds en het ‘je moet als burger je eigen kloten vasthouden’ anderzijds, zijn beleid als een boemerang in het gezicht. 
Maar Mark lacht en sorry’t zich er manhaftig doorheen. Mark is een kei als het gaat om Gordiaanse beleidsstructuren; verdeel de verantwoordelijkheid over zoveel mogelijk schijven en als het mis gaat, kunnen ze allemaal naar elkaar wijzen, en mocht een parlementaire enquête uiteindelijk een slachtoffer eisen, wat per dag minder waarschijnlijk lijkt, dan kan altijd Binnenhofnar Hugo nog onder de bus.
 
Opmerkelijk. 
 
Bas wekt in zijn essay de indruk dat we ‘allemaal samen’ met de bladblazer de dorre blaadjes van het ongeorganiseerde corona-beleid, die Mark het afgelopen jaar op ons pad heeft achtergelaten, moeten wegblazen en ondanks Marks gebrek aan empathie[1]maar moeten vasthouden aan diens incompetente improvisatie om ‘de crisis’ te leiden, ook al hangt de smerige rook van het (voorlopig) laatste dorre blaadje, de toeslagenaffaire, nog als pestilentie in de lucht...

---

[1] voetnoot toegevoegd naar aanleiding van de uitspraak van Mark Rutte toegevoegd; "U kunt ons niet meer wegsturen, als kabinet. Dus strikt genomen hebben we nu meer macht dan vóór vorige week vrijdag." 

 

Mentaal Imperialisme

"Liefdadigheid is de werkdadige beoefening der naastenliefde jegens den naaste, die in stoffelijke nood verkeert" of in modern Nederlands; het helpen van mensen die het slecht hebben.

Liefdadigheid heeft eeuwenlang kunnen profiteren van een zeer positieve connotatie, omdat men eeuwenlang in de veronderstelling verkeerde dat liefdadigheid onbaatzuchtig was. Maar hoe onbaatzuchtig is liefdadigheid werkelijk ? 

 

Het is zeker aardig, lief of zoals je tegenwoordig vaak hoort, heel empathisch, dat al die vrijwilligers een aanzienlijk deel van de maatschappij aan de gang houden of dat de organisatie van de voedselbank in Nederland grotendeels in handen is van onbezoldigde mensen, of wat het ook is waar alle Goeden Doelen in Nederland - waarvan er ten minste 50 (!) zich bezighouden met Welzijn - mee bezig zijn. 

 

Volgens het onderzoek Feiten en Cijfers 2018 van Goeden Doelen NL, gehouden onder 158 van de 178 leden die zijn onderverdeeld in de categorieën; Welzijn, Gezondheid, Onderwijs, Kunst & cultuur, Natuur & milieu, Dieren, Religie & levensbeschouwing en Internationale hulp & mensenrechten, besteedden deze goeden doelen dat jaar gezamenlijk 2,800,000,000 euro ! 

 

Je kan jezelf ter zake afvragen of er iets niet klopt in jouw samenleving, iets niet deugt met (het beleid van) jouw landsbestuur wanneer een mechanisme van liefdadigheid een slecht politiek beleid bestendigt dat liefdadigheid noodzakelijk maakt. 

 

De vraag om Liefdadigheid is gericht op het sentiment (empathie) van mensen. Uitgehongerde zwarte baby’s vullen het beeld en u kunt ze redden als u maar betaalt.

 

Je kan jezelf ter zake afvragen wat er mis is met het (internationaal) gevoerde beleid wanneer er in Afrika, na minstens een halve eeuw ontwikkelingshulp, nog steeds mensen sterven van de honger, door vervuild water of door kinderziekten ? 

 

Voor de mensen in Afrika heeft betalen aan het beoogde ‘goede doel’ klaarblijkelijk geen enkel nut, behalve de beelden van de zieltogende zwarte baby’s, zien we ook regelmatig bootladingen jongemannen die bezig zouden kunnen zijn met het opbouwen van de plaatselijke economie, maar in plaats daarvan met gevaar voor eigenleven en hun mobile telefoon, de Middellandse Zee oversteken. 

 

Zouden al die gulle gevers zich ter zake werkelijk niets afvragen ? Een beetje wel zo lijkt het inmiddels. Met name nu blijkt dat de bestuurders van goeden doelen niet te moeilijk doen over de hoogte van hun eigen vergoedingen en er steeds vaker verhalen de ronde doen over onoorbare gebeurtenissen binnen de organisaties of de ‘hulp’ blijkt te ontaarde in activisme, haken er meer en meer mensen af.

 

Ook naastenliefde, in casu liefdadigheid, wordt gestuurd door opportunisme. De meest illustere voorbeelden zijn de gulle gevers die onder de vlag van liefdadigheid goeie sier maken of politieke invloed kopen. Uiteraard moet je daarvoor wel eerst in de daarvoor noodzakelijke financiële positie komen, door onbeschoft veel geld op te strijken. Dat kan bijvoorbeeld door mensen (te) veel geld te laten betalen voor producten of door te speculeren met hedgefondsen. 

 

Ook voor de ‘gewone man’ is het opportunisme, in diens geval te vergelijken met de eeuwenlang in zwang geweest zijnde aflaten van de Katholieke kerk. Gelovigen konden hun zielenrust terugkopen door een aflaatbrief te kopen, om zodoende vergeving te krijgen voor begane zonden en daarmee de periode die zij na hun dood, ter zuivering van hun ziel, zouden moeten doorbrengen in het vagevuur of de hel alvorens zij het paradijs mochten binnengaan, te verkorten of te voorkomen.

 

Ondanks een sterk afgenomen religiositeit wordt zielenrust nog immer zeer verlangd. 

            

Er is inmiddels een nieuwe vorm van liefdadigheid ontstaan. Deze nieuwe vorm betreft niet het geven van geld of goed, en beoogt ook geen zielenrust, deze liefdadigheid schenkt consent, in ruil voor mentale bevrediging. 

 

Deze gulle gevers zijn mensen die menen dat zij in evenwicht zijn met de wereld zoals zij die zien. In hun ongenaakbaar geachte comfort-zone voelen zij zich zowel economisch als geestelijk bevrijd. Begripvol voor de marginale noden van mentale armoedzaaiers, hijsen zij schier onzelfzuchtig allerhande minderheden op podia en geven hen vervolgens genereus hun consent, zoals de paternalistische rijkaard schijnbaar achteloos zijn nietige aalmoes schenkt aan de bedelaar.

De geestelijke verlichting van deze gulle gevers, die wat hen betreft aan de racisten, wappies, complotdenkers, fascisten of hoe zij mensen met afwijkende en of kritische mening ook noemen, voorbij is gegaan, stelt hen in staat zonder moeite afstand te doen van hun achtergrond en geschiedenis.

De veranderingen die zij de meerderheid opdringen, zoals het verbannen van Negerzoenen, Moorkoppen, Zwarte Pieten, blank en zo voort, dient iedereen te accepteren, omdat, zo is hun argument, de wereld nu eenmaal verandert. Vervolgens zijn zij verbaasd en in sommige gevallen zelfs verontwaardigd over de weeromstuit die hun dwingelandij oproept, en die in haar kielzog steeds frequenter en steeds heftiger als gevolg heeft dat ook voor minder controversiële zaken of ideeën het draagvlak afbrokkelt.  

 

Het ontgaat deze gulle gevers, dat wanneer zij aanmatigend de mening van de meerderheid opzijschuiven, of door shaming de zwijgzaamheid van de meerderheid afdwingen en dat gemakshalve als consent beschouwen, zij zich gedragen als de door hen verafschuwde white supremacists. Door zich zelfgenoegzaam, over de rug van een luidruchtige minderheid, op een mentaal voetstuk te plaatsten, maken zij zich schuldig aan het hetzelfde gedrag, dat zij zeggen uit te willen bannen, en reduceren daarmee hun gebruik van ‘wit' in plaats van blank tot een even hovaardigheid als nietszeggend knievalletjes. 

 

Bewust of onbewust, egotist of useful idiot, een dergelijke opstelling is een ongewenst signaal, met name aan iedere luidruchtige minderheid die zijn gelijk eist, omdat daardoor de indruk wordt gewekt dat er ondanks een democratie, voorbij kan worden gegaan aan het meerderheid-principe, nota bene de belangrijkste pijler waarop de/onze democratie is gestoeld.

BESCHAVING (een verkenning)

Onderstaand schrijfwerkje is de aanleiding geweest voor het schrijven van  "De Beschaving (een verkenning)" een essay van 115 bladzijden, waarvan het concept momenteel door proeflezers wordt gelezen. Indien je daarin geïnteresseerd bent, laat het mij dan weten. Stuur dan een verzoek om het concept per email te ontvangen naar 0frah5.mail@gmail.com.

Bij Van Dale kom ik er niet uit. Deugen is; deugdzaam zijn, en deugdzaam is; vol deugd, en deugd is; goed zijn in morele zin. Moreel is gegrond op het innerlijk gevoel van goed en kwaad en derhalve persoonlijk bepaald. 

Mijn interesse in de definitie van deugen volgt op het lezen van het boek van Rutger Bregman met de m.i. wat imperatief aandoende titel “De meeste mensen deugen”.  

Rutger gaat meteen voortvarend op weg. Hij neemt je bij de hand en leidt je vlot langs de bladzijden, de verwachting (of moet ik zeggen de hoop) wekkende dat de beschreven voorbeelden uiteindelijk zullen leiden naar de onherroepelijk conclusie dat mensen deugen. Ik begon het boek met de wil te geloven, maar geëindigde met de wil te twijfelen. Je kunt wel willen dat de meeste mensen deugen en daar allerlei circumstantial evidence bij zoeken, maar met het getoonde “bewijs” zal, tenzij deze van D66-huize komt, geen rechter genoegen nemen. 

De grootste teleurstelling van het boek is wat mij betreft het uitblijven van een bevredigend antwoord op de vraag hoe Auschwitz (lees = de Holocaust) heeft kunnen ont-/bestaan. Verder dan Kameradschaft en (te veel) empathie komt de schrijver niet. Na volledige lezing kan ik niet anders concluderen dan dat het boek niet meer is dan wishful thinking, Rutgers wil om (het) te geloven. 

Rutger richt, om zijn overtuiging te onderbouw, zijn pijlen op het ondergraven van de vrij algemeen aanvaarde Vernis-theorie. Deze theorie gaat ervan uit dat de mens van nature slecht c.q. egoïstisch is en diens eventuele goedheid slechts bestaat uit een flinterdun laagje beschaving. 

Niettemin was mijn interesse gewekt. Ter beoordeling van deze kwestie heb ik weinig meer dan mijn levenservaring en een stuk gezond verstand, eventueel aangevuld met de kennis uit alle boeken die ik heb verslonden en het internet. Het is niet veel, maar om koffiedik te kijken heb je aan één gebruikte filter voldoende. 

Laat ik vooraf stellen dat De Moderne Mens zichzelf, meer bepaald diens “superieur geachte denkvermogen” en diens daarmee bereikte “beschaving”, ernstig overschat. 

’s Mens gedragingen c.q. zijn keuzes, zijn in de “beschaafde” maatschappij, overwegend niet meer als zodanig te herkennen, maar allemaal zijn ze - direct of indirect - gericht op persoonlijk overleven. Denkt u hierbij gerust aan het hamsteren van o.a. wc-papier gedurende een pandemie. 

Uitgaand van een superieur geachte denkvermogen c.q. intelligentie, is het bedenkelijk dat De Moderne Mens zich nog immer laat leiden door zijn instinct en niet door dat denkvermogen/die intelligentie. Het enige dat De Mens heeft gedaan met zijn intelligentie is een maatschappelijk (sociaal, economisch, politiek enz.) construct in stand houden, om zijn overlevingskansen te vergroten, en noem dat in zijn ongeëvenaarde overschatting “beschaving”. ’s Mens denkvermogen is echter niet toereikend genoeg om te begrijpen dat De Mens zichzelf voor de gek houdt, omdat  ‘s Mens zogenaamd beredeneert handelen, uiteindelijk slechts het gevolg is van zijn oerinstinct, zijn overlevingsdrang.

Beschaving is tegelijkertijd een argument en een excuus om zich superieur te kunnen opstellen ten opzichte van “al het andere” en, afhankelijk van ‘s Mens verworven positie in die beschaving, ten opzichte van andere mensen. Tja, dat lijkt verdacht veel op de vernistheorie. 

Maar al die hartverwarmende voorbeelden dan, die Rutger in zijn boek aandraagt om de vernistheorie te ondergraven en daarmee het deugen van de mensen aan te tonen ? 

Dat zijn geen voorbeelden van deugen, dat zijn stuk voor stuk voorbeelden van menselijk oer-gedrag. Noem het primair of dierlijk, het is de instinctieve oer-vaardigheid om voors en tegens af te wegen, een kosten-batenanalyse te maken (als het nodig is in een split-second) om te bepalen wat voor ‘s Mens overleven het meest profijtelijk is. Dus ook instinctief aanvoelen wanneer het groepsbelang het beste is voor jouw overleving. Of zoals Sigrid Kaag het noemt; uit eigenbelang ook focussen op de coronabestrijding in Afrika.

Ondanks alle ontwikkelingen (“beschaving”) die De Mens heeft doorgemaakt, is hij nog immer een overlever en  gaat zoals alle levende organisme die slechts bezig zijn met overleven, als hij dit noodzakelijk acht, ook vandaag de dag, over lijken. Daar kun je van alles van vinden, maar niet alleen de (recente) geschiedenis, laat zien dat het gros van de menselijke individuen, dit nog immer accepteert. 

Wanneer u dit ontkent, komt dat mogelijk doordat u nog nooit ultiem getest bent of dat u uw ogen sluit voor “de offers” die buiten uw gezichtsveld tot meerder eer en glorie van uw “overleven” worden gebracht. 

De eerste individuen die we mensen noemen, de jager-verzamelaars, leefde (zeker in relatie tot hun zeer geringe aantal) in een tijd van overvloed. Onbeschaafd als ze mochten zijn, beseften zij dat conflicten vermeden diende te worden, omdat zij reeds begrepen dat een conflict je overlevingskans negatief beïnvloedt. Sterker nog, met een relatief klein aantal individuen, verdeelt over een enorm gebied, beseften zij vrijwel zeker dat je, al was het maar om inteelt tegen te gaan, juist goede relaties diende te onderhouden met andere groepen, zoals het ook voor het jagen op een mammoet prettig was om een beroep te kunnen doen op de groep van je schoonfamilie. Er was geen sprake van concurrentie, maar eerder van - incidentele – samenwerking op gebieden waarvoor dat wenselijk was. 

Door het nagenoeg ontbreken van (persoonlijk, zeldzaam en/of kostbaar) bezit en het ontbreken van de hebzucht een bepaald gedeelte van de aarde “te bezitten” - de grootste bron van conflicten in de maatschappij van “beschaafde” mensen - was er sowieso weinig reden om te concurreren.

Bezit, en met name dat van land, heeft vervolgens een grote wissel getrokken op de vreedzame samenwerking tussen de mensen, en dat begon toen De Mens boer werd. De akker vroeg permanente zorg en moest permanent worden beschermd tegen schadelijke invloeden van buitenaf, zoals de individuen die sinds mensheugenis leefde van wat er op hun pad kwam, of van dieren die er dezelfde voedingswijze op na houden. Er werd dus een huis naast de akker gebouwd en een hek om de akker en het concept eigendom was geboren. 

Met het hek om de akker sloot De Mens niet alleen anderen buiten, hij sloot tegelijkertijd zichzelf in, en beperkte daarmee voor het eerst (uit vrije wil) zijn eigen vrijheid, daar genoegen mee nemend om dat hij inschatte dat dit beter was voor zijn overlevingskansen. 

In eerste instantie leek het allemaal relatief goed te gaan. De Mens leerde bij en bleek in staat steeds hogere opbrengsten te genereren, zijn aantal nam toe. Er was meer grond nodig. Grond was er voorlopig genoeg, maar op enig moment bleek dat een andere groep daar inmiddels een hek omheen had gezet en dat die groep niet voornemens was dit zondermeer af te staan. De hebzucht was geboren. Er moest worden onderhandeld en als dit geen oplossing bracht greep De Mens uiteindelijk naar de wapens. Conflict en oorlog was geboren.

Met het succes van een groep - blijkbaar afgemeten aan zijn groeiende aantal overlevers -, groeide ook het geloof in eigen kunnen, in hun superioriteit, het concept groepsidentiteit was geboren. 

Bij iedere overwinning nam het aanzien en daarmee het bezit/rijkdom van de beslisser toe, en in zijn kielzog dat van zijn paladijnen. Met deze ongelijkheid groeide ook het favoritisme evenals praalzucht en jaloezie.

Een ander aspect van deze ontwikkeling was de (langzaam) toenemende kennis en kunde en trad specialisatie op. Je kan zeggen dat dit een positief effect had op het vergroten hiervan, maar tegelijkertijd werd hiermee de onderlinge/individuele afhankelijkheid vergroot, hetgeen voor persoonlijk overleven uiteraard geen voordeel is. Daarnaast ontstond er ongelijkheid binnen de groep, de opmaat naar klassenverschil. 

Beslissingen werden niet langer gemeenschappelijk (democratisch ?) genomen, terwijl tegelijkertijd de beslisser steeds verder van de rechtstreekse kennis over de te nemen beslissingen af kwam te staan, hetgeen incompetentie in de hand werkte. 

Zij die de macht hadden stelden regels in, onder het mom dat deze nodig waren om de steeds complexer wordende samenleving te reguleren. Deze regels beperkte niet alleen steeds meer de individuele vrijheid, maar consolideerde en vergrote tegelijkertijd de macht en de daarmee gepaard gaande voordelen van de beslissers. Overheersing en onderwerping, die in excessieve gevallen leidden tot machtswellust, onderdrukking, dictatuur en slavernij, waren geboren.

Maar toen was het klaarblijkelijk te laat om ‘s Mens waanzin terug te draaien. De Mens was sinds het opgeven van zijn zwervend bestaan nog nooit zo onvrij geweest, en had nog nooit zo hard en lang moeten werken, en spijtig genoeg zou dat de grofweg eerst komende 300.000 jaar niet beter worden. 

Schijnbaar wogen en wegen nog steeds de voordelen (ten aanzien van overleven) op tegen de toenemende nadelen. 

Schijnbaar ? 

De mens is niet geboren om een eenling te zijn, je bent doorgaans minder succesvol als het om overleven gaat. 

Tegelijkertijd is een eenling door zijn afwijkend gedrag een verstoring van de cohesie van de groep, hetgeen als een bedreiging van de overlevingskansen wordt gezien. Individualisme werd destijds net zo min op prijs gesteld als tegenwoordig. Als je wordt weggezet als buitenbeentje, egoïst, geen team-player, dan is dat (net als pesten) een oer-mechanisme aan het werk, de aandrang die de groep uitoefent op de eenling. Peer pressure (groepsdruk) is een van de grootste drijfveren van individuen voor “onbeschaafd” gedrag.

Dus je past je aan aan de groep en anders kon je vertrekken. Vast en zeker zal er hier en daar wel eens iemand zijn vertrokken, maar door dat voor je overleven onaantrekkelijke vooruitzicht, voegde het gros zich naar de mores van de groep en aldus lijkt ’s mens individuele vrijheid per definitie marginaal.

Ook op dit gebied is er in 300.000 jaar (nog) niets veranderd. 

Het is dus niet wonderbaarlijk dat zes jongens (die nagenoeg zonder enige persoonlijk bezit) op een onbewoond eiland aanspoelen - indien ze niet gemanipuleerd worden zoals gedurende de diverse gevangenis-projecten waarover Rutger schrijft - hun best doen gezamenlijk, harmonieus samenwerkend te overleven. Ze weten, of ze voelen aan, dat conflicten ieders individuele kans op overleven verkleinen.

In kleine groepen is de directe betrokkenheid van de groepsleden groot, het is niet moeilijk je te identificeren met (het doel van) de andere leden van de groep. Het groepsbelang en het eigenbelang zijn nagenoeg congruent, je weet waarvoor je het doet en uit solidariteit lever je je inspanning zonder morren, je verstoppen in de kudde is onmogelijk, maar tegelijkertijd is je invloed op (beslissingen van) de groep vele malen groter dan in grote groepen. 

Uit onderzoek zou blijken dat soldaten van tegengestelde legers elkaar niet graag doodschieten, terwijl dit ongeveer de meest primaire taak van een soldaat is. Dus waarom wordt je dan soldaat of lopen soldaten dan niet massaal weg voor de oorlog ? 

Omdat het gros van de groepsleden, vertrouwen heeft in de beslisser, en dat zij die dat niet per se hebben, zullen zwichten voor de groepsdruk, omdat je geen eenling wil zijn en omdat in onze beschaving een deserteur “slechte vooruitzichten” heeft. Kortom, afwijkend gedrag heeft een negatief effect op je overlevingskansen.

Hoe groter de groep, des te meer zullen de individuen zich gedragen als gnoes in een kudde; men vertrouwt voor het overleven op de grote van de groep, en neemt de incidentele slachtoffers aan de periferie van de kudde voor lief. Een strategie die uiteraard vooral voor de beslissers, die zich in het centrum van de kudde bevinden, veel voordelen biedt. De meest kwetsbare gnoes aan de rand van de kudde, hopen er het beste van, slechts gedreven door de wetenschap dat zijn overlevingskansen als eenling buiten de kudden vele malen kleiner is. 

Opmerkelijk is overigens dat in tegenstelling tot bij de mensen - daar zal hun beschaving debet aan zijn -, een gevecht tussen rivaliserende troepen dieren doorgaans wordt uitgevochten door de beslissers zelf en niet door de groepsleden en verder dat een dergelijk gevecht op enige moment wordt afgebroken, om dat een van de partijen het hoofd buigt, voordat dat er dodelijke slachtoffers vallen.

Duitsland wordt na de Eerste Wereldoorlog, door Frankrijk, Engeland en de VS, gedwongen tot enorme herstelbetalingen en komt daardoor, eigen schuld of niet, steeds dieper in de economische ellende. Daaroverheen komt, als gevolg van een verzadigde markt (dat zou toen al te denken hebben moeten geven…), de beurskrach van 1929. Iedere Duitser zal zich in die tijd waarschijnlijk serieus grote vragen hebben gesteld over zijn overlevingskansen. 30% van de Duitsers was werkeloos. 

Vervolgens komt er een meneer die de oplossingen voor alle problemen schijnt te hebben. In drie jaar tijd (mede door het aantrekken van de wereldeconomie, maar welke Duitser maalde daarom ?) zakt de werkeloosheid naar 7%. 

De hoop keert terug, overlevingskansen stijgen, je groep krijgt weer enig aanzien, het zelfvertrouwen groeit en wanneer je door manipulatie wat extra solidariteit kweekt, ben je al snel een gevierde beslisser. 

Vervolgens bezet de beslisser in kwestie, zonder slag of stoot en zonder dat buur-beslissers daar (uit eigenbelang !) een serieus stokje voor wensen te steken, diverse landen; het geloof in de eigen groep is geboren.

In de groeiende euforie, door verwijzing naar de schande van het verlies in ‘14-‘18 en de economische ellende nog voelbaar aan de broeksband, is het niet lastig om je groep enthousiast te maken voor het uitdelen van een flinke klap om daarmee het gedeelten aarde terug te nemen dat men als diens eigendom beschouwt. 

De snelle eerste successen versterkten in Duitsland de overtuiging dat men deel uitmaakte van iets groots. Oppositie werd zonder pardon, systematisch uit de weg geruimd en tegelijkertijd steeg het gevoel van superioriteit bij “de winnaars” tot bovenmenselijke hoogten. In een dergelijke overwinningsroes die zich uitspreidde over het hele land, acht De Mens zich onaanraakbaarheid en blijkt hij - tot meerder eer en glorie van de eigen groep -, tot genocide in staat.

De allerlaatste Duitse herstelbetaling als gevolg van WO I (één) vond overigens plaats in 2010…

Hoe complexer de samenlevingen, des te meer maakt zelfstandigheid plaats voor afhankelijkheid. Individualisme verdwijnt en een (onvoorwaardelijk ?) geloof in het beleid van de beslisser(s) omdat geen enkel individu (beslissers incluis) de ontstane mechanismes nog volledig kan doorgronden/begrijpt, groeit. Het idee dat het inleveren van de individuele vrijheid (vrijwillige onderwerping), een voorwaarde is voor je overleving blijkt voor steeds meer individuen acceptabel; als een gnoe in de kudde, kan men de eigen verantwoordelijkheid voor het overleven afschuiven, overlaten aan de beslissers, die deze met graagte accepteren.

Individuen sluiten zich – iedere verkiezing opnieuw - aan bij de (vermoedelijke) winnaars van het moment, om hun overlevingskansen optimaal te houden, ook als zij hiervoor hun gedrag moet aanpassen. Niets dierlijks is De Mens vreemd. De Mens wisselt indien het overleven dat verlangt, nog sneller van mening dan van ondergoed en staat, Rutger Bregmans vurige pleidooi ten spijt, diametraal tegenover de door hem zo innig gewenste Homo Puppy.

Wanneer je neerstort in de Andes, en je staat voor de keuze om dood te gaan of te overleven, dan kiest De Mens ervoor om zijn urine te drinken en dode medepassagiers op te eten. Daar mag u alles van vinden, of noemen zoals u wilt; menselijk of dierlijk, ik noem dat puur en rauw opportunisme, overlevingsdrang in optima forma !

Dat wat we met zijn alle “beschaving” noemen is geen vernis, beschaving is slechts de onuitgesproken afspraak om ’s mens onbeschaafdheid te ontkennen of ten minste niet hardop uit te spreken. 

De conclusie is evident; wij zijn de Homo Opportunistic, en dat tot in de diepste diepte van ons DNA.

En dat zal, zolang ons instinct het blijft winnen onze beperkte intelligentie, nooit veranderen, want ‘s Mens onbeschaafdheid ten behoeve van zijn overleven is door diens verworven denkvermogen niet verdrongen, maar slechts opportunistisch verfijnt.