Het wordt bar gezellig...

Omdat we bij Les Aulnettes altijd naar verbeteringen op zoek zijn en daar waar mogelijk onze service uitbreiden, was het plan om de keuken te verbouwen slechts een logische volgende stap. We hebben inmiddels al diverse keren gemeld dat het kookexperiment van afgelopen jaar een serieus vervolg verdient en we zijn dan ook blij dat Zomer-Chef "Tok" zich bereid heeft verklaard komende seizoen de scepter te zwaaien in onze keuken. Vanaf eind juni zal hij op donderdag- vrijdag-, zaterdag- en zondagavond zijn fornuis opstoken, om per dag, voor iedereen die culinair verwend wil worden, een wisselend menu te bereiden. Kinderen die graag wat anders eten worden door Tok niet vergeten en ook voor vegetariërs heeft Tok verschillende pijlen op zijn culinaire boog. Woensdag 29 mei zijn we (Tok en ondergetekende) begonnen en hebben eerst de bestaande bar (voorlopig) bevorderd tot buiten-bar. Wat de eindbestemming van deze bar wordt, zal nog moeten blijken.

Vervolgens is de sokkel van de oude bar verwijderd en zijn de lijnen uitgezet, waarlangs de nieuwe muren moeten worden opgebouwd. En dan is het metsel geblazen, met de in Frankrijk veel en vaak gebruikte "parpaings". Dit zijn holle betonstenen van 50 cm lang en 20 of 25 cm hoog. De dikte/breedte loopt uiteen van 10 tot 25 cm.
Vanaf de onderkant gezien hebben ze drie holle ruimten, zodat de isolerende eigenschappen (stilstaande lucht) wordt vergroot. De eerste laag is altijd het lastigste, omdat de ongelijkheden van de vloer moeten worden opgevangen. Tevens moesten de aan- en afvoer van respectievelijk water en riolering worden omgelegd en onder de nieuw te metselen muur worden door geleid. Eveneens moet er links en rechts een muuranker worden aangebracht om de nieuwe muur aan de bestaande te verankeren. Op de hoeken wordt met een speciale parpaing - bij deze parpaings heeft een van de drie hole ruimten geen bodem - begonnen, waarbij steeds het gat zonder bodem in de volgende laag boven het gat van de vorige wordt geplaatst, waardoor een kolom ontstaat. In deze kolom wordt wapeningsstaal aangebracht en vervolgens beton gestort zodat een gewapende betonpilaar ontstaat. Eenmaal op hoogte, wordt de kolom verbonden met de "chaînage" (de gewapende horizontale beëindiging van een muur) die gevormd wordt door wederom speciale U-vormige parpaings die als ze op een rijtje liggen een mooi gootje vormen, welke ook wordt bewapend en volgestort. Dit geheel zorgt net als de ribben van een kubus of rechthoek, voor de stevigheid van de constructie. Ook voor de chaînage zijn speciaal parpaings,

 "opgesloten" tussen twee planken die precies waterpas worden gelegd, het voordeel hiervan is dat eventuele ongelijkheden in de horizontale lijn kunnen worden opgevangen.

Tussendoor moest Tok nog even langs Amsterdam om een aantal essentiële dingen op te halen, en in gepaste spanning de examenuitslag van "Tok junior" af te wachten, maar inmiddels is hij weer bij Les Aulnettes geland om te over-zomeren. Over het vervolg van de verbouwing later meer, dus; tot de volgende keer.

Mon plat pays (Met dank aan Jacques Brel).

Er gebeurt uiteraard nog wel het een en ander in onze grange, maar dat is naar ons oordeel niet altijd de moeite van het vermelden waard. De kleine afwerking zullen we maar zeggen. Daarbij, voor Les Aulnettes is het seizoen aanstaande en daar moet ook behoorlijk wat aandacht aan worden besteed. Irene is met hulp van Jacqueline alle huisjes zomerklaar aan het maken en zelf heb ik het kniehoge gras een kopje kleiner gemaakt.

Het wonen in onze grange is één groot feest. Als we na gedane arbeid even in de lentezon een glaasje drinken en luisteren naar niets anders dan het zingen van de vogels, dan weet je - als je het al vergeten mocht zijn -, weer waar je het om hebt gedaan. Jammer alleen van de rommel voor de deur en die inmiddels flink begroeide berg aarde voor de snufferd.

Uiteraard hebben we nog geen tijd (lees = geld) genoeg om de tuin in te richten, maar een beetje orde scheppen in de chaos is toch geen overbodige luxe, dunkte ons. We hebben onze copain Eric gebeld, eigenaar van een grote graafmachine en die heeft een van zijn mensen gestuurd om vandaag even bij ons huis te houden. Wij zijn er heel blij mee.  

Tot de volgende keer !!

Ik dank je de koekoek..

We hebben inmiddels zo ongeveer alles vogels gezien en gehoord, behalve zwaluwen (die kijken voorlopig wel uit, met deze temperaturen), dus wil het ook hier nog maar niet zomeren. Oké, we hebben hier de hele winter geen sneeuw gezien en de laatste nachtvorst is ook al weer even geleden, maar de nachttemperaturen zijn nog redelijk laag, waardoor het pas tegen de middag "aangenaam" wordt. We hebben dus maar een binnenklusje ter hand genomen, het moet tenslotte allemaal een keer gebeuren. Onder auspiciën van Verf-Chef Irene,

hanteer ik momenteel eveneens de kwast, om de 13 deuren en evenzovele kozijnen van onze grange te schilderen. 

Overigens ben ik door de situatie min of meer gedwongen om te schilderen, want afgelopen week zijn

zowel de tafelzaag als het spijker-pistool en panne geraakt. De oude tafelzaag die ik van een bevriende timmerbaas leen, is niet bijzonder nauwkeurigheid, maar ja een geleend paard kijk je nog minder in de bek dan een gegeven paard. De oude zaag bleek total loss, dus staat er sinds gisteren een nieuwe. Ik kan er nog niet mee zagen, want ik krijg vreemd genoeg het zaagblad niet vergenoeg naar beneden ? De gebruiksaanwijzing geen geen uitsluitsel en ook een flimpje op you-tube heeft mij niet kunne helpen ... Voor het spijkerpistool is een onderdeel onderweg, en dan bedoelen we ook onderweg. De levertijd van het onderdeel dat in een middelgrote envelop past, heeft een levertijd die kan oplopen tot vijftien (15 !?) dagen. Ja jullie lezen het goed. Ik weet niet of er duisteren krachten in het spel zijn, maar ik gok dat als het schilderwerk klaar is, het onderdeel geleverd zal worden...


Wat de koekoek betreft kennen jullie het verhaal, dus dat wachten we rustig af !

      Tot de volgende keer !

Het is toch zondag ??

Ja en toch een verhaaltje op het blog, we zijn namelijk 25 jaar getrouwd, mijn schatje en ik.

We hebben niet het idee dat het een prestatie is, maar we hebben een bescheiden viering, overigens zonder enige tegenzin, niet kunnen vermijden.

Vanmorgen zijn Sander en ik met de "zondagse auto" de taarten gaan halen bij twee verschillende bakkers. Een die heerlijke citroentaart maakt, maar die niet zo goed is in chocola-schrijven (volgens mij nog uit de flower-power tijd), en een andere die goed chocola-kan-schrijven en daar ook nog heerlijke taart mee bakt !!

 en onderweg zagen we iets dat we mooi vonden, dus heeft San even een fotootje genomen.



Om de ambiance een beetje te verhogen, hebben we een vaas neer gezet, en toen konden we borrelen.



We hadden wat buren op visite en dat was gezellig en hartverwarmend !!

De rozen zijn van Jacques en Claudette en ze zijn prachtig !!

Ook hartverwarmend zijn de cadeau's waar je blij van wordt, of de kaarten van mensen die ondanks alle dagelijkse besognes, toch nog de tijd hebben genomen om een fb-berichtje te sturen of zelfs een heuse kaart hebben gestuurd ! Dat geldt overigen ook voor de verhuiskaarten die we hebben ontvangen ! We zijn er beduusd van, maar tegelijkertijd, wat worden we daar blij van, lieve schatten ;

BEDANKT ALLEMAAL  !!! 

Uiteraard komen er binnenkort nog foto's van de stand van zaken in onze grange, en wellicht op korte termijn (?) een filmpje. Voorlopig gaan we door met de afwerking want anders komt het nooit af... ;-)

We hebben een beller !!!

Het is vandaag 19 maart 2013, de dag dat Paus Franciscus is geïnstalleerd, maar vooralsnog kunnen we vaststellen dat zijn zegen Longeville sur Mer vanmorgen niet had bereikten, wanneer we dat afmeten aan het succes van het oplossen van ons telefoonprobleem. Het is als ik dit eerste stukje schrijf 11.13 uur en dat betekent dat een twee man sterk team, al vanaf 9.30 uur worstelt met de tegenstribbelende telefoonverbinding of eigenlijk meer met het probleem dat de software die direct na de aansluiting van het modem automatisch moet worden gedownload, dat niet (of niet volledig) doet. Ik ben op dit moment in het stadium, dat ik bang ben dat als het nog veel langer duurt, er straks ook geen internet meer is. Van de regen in de drup, zeg maar...

Kwart voor twaalf, het is volbracht ! We hebben wel wéér een nieuwe “livebox” (modem), maar daar heeft het achteraf blijkbaar niet aan gelegen of eigenlijk juist wel, maar dat verschilt dan weer van box tot box. Het blijkt dat er door France Telecom/Orange al flink gerecycled wordt. De modems worden na het opzeggen van een abonnement (dat zijn er blijkbaar nog al wat ?!), een beetje opgepimped en vervolgens opnieuw uitgegeven. De meeste zijn zo oud, dat de nieuwe software zich niet van harte naar deze oude modems wenst te laten uploaden en dus kost dat een vermogen aan probleemoplossing. Ik schat de kans dat deze “reparatiekosten” uiteindelijk veel duurder zijn dan het probleemloos plaatsen van een echt nieuw modem, wanneer dat eens zou worden uitgerekend, en ik denk dat dat voor deze organisatie zwaarder zou wegen dan het milieuvriendelijk aspect van de besparing op grondstoffen, wat ik persoonlijk dan weer wél fijn vind. Hoe dan ook, het advies van de reparateur was duidelijk; "ga zo snel mogelijk naar een Orange Shop (op zich altijd al een uitdaging !) en ruil dat modem om, want bij een volgende update kunnen de rapen wel weer eens opnieuw gaar worden !!" Een geruststellende gedachte...

Irene heeft inmiddels alle 300 strekkende meter plint van alle zijde meervoudig van lak voorzien, dus ik kan er weer lekker (mee) tegenaan ! Voorts heeft mijn schatje (nog 6 dagen tot 25 !!!!) mij nog het plezier gedaan, de afvalbak van mijn dromen te kopen. Zo een met een klep die vanzelf opengaat. Je hoeft niet meer te trappen, je krijgt geen vieze bak, de helft van wat je er in wilt gooien flik... uhhh, valt er niet naast, en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Uiteindelijk schijnt de zon weer. Gisteren leverde dat nog een mooie regenboog op. Toen ik bijna bij het einde was, stopte de regen. Geen pot met goud dus, maar voorlopig kunnen we zonder, want om maar eens iets te noemen, Wim, onze (schoon)vader schenkt ons een geweldige lustre, heet dat een kroonluchter in het Nederlands ? Als die hangt volgt er uiteraard weer een fotootje. Wim bedankt, je bent een toffe peer !! 

Tot zover voor vandaag, tot de volgende X ! 

Nog steeds geen telefoon,

maar inmiddels ken ik wel bijna alle 172.000 werknemers van France Telecom, die blijkbaar alles 5 x overnieuw doen en dan werkt het nog niet. Ik zeg; ze houden elkaar lekker van de staat, economen noemen het "verborgen werkeloosheid".

In een week is ons modem - door onze provider Livebox genoemd, en inderdaad het kost behalve heel veel mobiele telefoonkosten ook minstens een jaar van je leven, en dan werkt het mogelijk nog niet ! - ongeveer 25 keer ge-reset, waarvan 7 keer op afstand. Het lichtje van de telefoon op het modem brand nog immer niet en nu een week later, is er eindelijk iemand (een dame zeg ik u, en zij die mij kennen weten dat ik daar meer mee op heb, dan met zogenaamd technische mannen), die er achter komt dat de lijn instabiel is en dat er (overigens is dat niet voor de eerste keer), een technicien moet komen (wat deze precies gaat doen - sinds die andere technicien is geweest - zal voor eeuwig onduidelijk blijven), maar die komt pas dinsdag ?! Ik heb geen idee hoe technisch deze mensen zijn, maar jullie begrijpen dat ik serieuze twijfels heb. O ja ! Opmerkelijk detail is, dat we via diezelfde lijn WEL verbinding met het internet hebben !!!???

Verder gaat het prima. De inloop-kast is klaar en dat geldt ook voor de kast met schuifdeuren in de logeerkamer.

Voorts heb ik vandaag, behoudens wat schilder-/lakwerk, want dat doet Irene allemaal, onze (hoe heet dat eigenlijk) badkamerkastjes-die-onder-de-wastafels-staan/zitten/liggen, geplaatst en afgewerkt. Irene houdt zich zoals ik eerder zei, bezig met het lakwerk, en dat gaat geweldig !! Vandaag heeft ze plinten gelakt, zodat ik die er morgen achterelkaar kan "in-rossen" !! 

Ik zeg tot later en voor iedereen een uitstekend weekend, namens ons drieën !!

We wonen in de Grange !!

Nee, natuurlijk is het nog niet af, maar wat kan jou 't !!! Maar we hebben stroom, we kunnen TV kijken we hebben warm en koud stromend water en sinds zaterdagavond internet, TOEVALLIG !! Met dank aan Irene en Sander die dit mede mogelijk hebben gemaakt. Tuurlijk, normale mensen zouden nog een weekje of twee hebben gewacht met verhuizen, want er zijn nog "wat dingetjes" te doen, maar ja dat heb je met normale mensen, hè... Het was toch weer even spannend vrijdagmorgen, toen De Meter moest worden geplaatst. Vraag niet waarom, maar aan het eind van ons pad van 6 meter breed dat ons terrein aansluit op de openbare weg, loopt vanaf 3 meter voor de weg de erfgrens van ons terrein, plots in een perfecte diagonaal uit naar een breedte van 9 meter breed, waar door er dus een driehoekig aanhangseltje ontstaat. Drie jaar geleden toen de elektriciteitskabel naar ons terrein moest worden aangelegd, besloten we le coffret electrique op dat driehoekje te laten plaatsen, wel zo praktisch als je eens ons pad op rijdt. De erfgrens van terrein in landelijk gebied, wordt ook in Frankrijk bepaald door metingen van een officiële landmeter. Die plaatst, meestal op het moment dat er een terrein verkocht wordt, op diverse referentiepunten een zogenaamde borne. De onze zijn fel geel en normaal gesproken voor niemand, over het hoofd te zien. Normaal gesproken.... Vrijdagmorgen kwam het Franse equivalent van Buurman & Buurman uit naam van de netbeheerder met demarchandises, de meter en de zekeringen. Het duurde een stiefkwartiertje voordat ik ter plaatse was met de fameuze (beruchte) Consuel, zonder welke er werkelijk niets zou worden uitgevoerd ! Tussen beide heren was al een levendige discussie aan de gang, omdat de situatie niet conform zou zijn ?! De schrik greep me al enigszins om het hart, we wonen ten slotte in Frankrijk, niets is onmogelijk !! Het duurde even voordat ik begreep wat de heren zo bezighield. Blijkbaar niet gestoord door enige kennis van landmeten, waren ze er vanuit gegaan dat het aansluitpunt op het terrein van de buurman lag, want als je de lijn van het pad rechtdoor trok, bevond het aansluitpunt zich aan de andere kant van de erfgrens ! Wat de heren niet hadden gezien, was de borne aan de voorzijde van het muurtje, die duidelijk maakt dat het driehoekje waarop dit aansluitpunt stond, deel uit maakt van ons terrein !! Ok, hij begint een tikje overgroeid te raken maar toch, hij is zichtbaar. Toen ik eenmaal duidelijk had dat er nog een borne stond, was de klus zo snel geklaard, dat ik de heren niet eens meer heb zien vertrekken. Nu hoefde de elektricien nog slechts de aansluiting tussen de meter en de kabel naar onze grange aansluiten; Et La Lumiere Fut ! Irene is gisteren, comme une vraie camioniste, met de bestelbus van Xavier (de tegelzetter), nog even naar La Roche sur Yon gereden. Dit autootje van zo'n 6 meter lang, is vooral praktisch als je lange dingen moet vervoeren zoals een rail van vier meter voor de schuifdeuren in onze inloop kast c.q. dressing. In de tussentijd heb ik alvast het eerste stukje stoep bij de voordeur "gestraat", zodat er wat minder wordt ingelopen, want ondanks de finissons (afwerkklusjes), zal de aanloop langzaam maar zeker gaan toenemen en buiten is het nog net zo'n bende als, of mogelijk erger dan, toen we een dik jaar gelden begonnen. Met helden als Hans, Lenard en Matthijs en Jelle en Bert. Ai, nu vergeet ik bijna, dat we al eerder het dak hebben gerenoveerd, met Hans (aka The Moov), Bob (de bouwer) en mijn zwager Jan. Tja, niet handig om namen te gaan noemen, want de kans is groot dat je iemand gaat vergeten. Toch noemen we eveneens de Britse David, die met vrouw en kind ook permanent in Frankrijk is komen wonen en zo'n 2 kilometer verderop inmiddels met zijn eigen renovatie bezig is, en ook de Franse Alexi, die zijn onmisbare hulp bij het betonstorten heeft verleend. Misschien dat ik in mijn memoires nog wel eens uit ga weiden over de bijzondere wijze waarop Franse ondernemers hun bedrijf leiden en "hoe anders" dat is, maar nu overheerst ondanks de vertragingen, de euforie, en de wanorde die zo vertrouwd is bij verhuizingen. Omdat we slechts 200 meter verderop zitten verhuizen we op basis van behoefte; als we iets nodig hebben gaan we even op en neer. Overigens verheugen we ons nu ook al op het uitpakken van de dozen die 10 jaar geleden in Sassenheim zijn ingepakt en sindsdien niet open zijn geweest. Uiteraard zitten daar zaken in, die niet door de ballotage zullen komen en het dus niet tot in de grange zullen halen, terwijl andere zaken op ons liggen te wachten tot ze zullen schitteren in ons nieuwe huis. Het lastigste wordt het scheiden van die dingen uit de categorie die tussen de twee hiervoor genoemde categorieën in zit. We gaan het meemaken, maar eerst dus de finissons en dat zijn er nog wel wat. Niet de moeite om daar foto's van te maken of veel over te vertellen, dus zal het blog (voorlopig) niet veel vetter worden. We denken er wel over om een La Grange II, dus nog een filmpje te maken, maar dat zal  nog even op zich laten wachten. We komen daar later op terug ! Voor nu tot... tja, tot later maar !!